Sex & the city

Sex and the City wordt hier eindeloos herhaalt. Godzijdank, want m'n Koreaans is absoluut ontoereikend om de hysterie en drama op de Koreaanse zenders te volgen. Maar dat terzijde.

Heb van de week voor de zoveelste keer de aflevering gezien waarin Carrie in Parijs zit, haar vriendinnen mist, en in de Diorwinkel onderuit gaat. T' is een van de weinige programma's waarbij ik gegarandeerd elke keer weer hardop zit te lachen voor de buis.

Maar niet gisteren.....gister was de aflevering waarin Carrie eenzaam door de Parijse straten banjert, een restaurant ziet en door de ramen zo'n gezellige vriendinnengroep (klinkt wel erg Flair-achtig, sorry daarvoor) ziet zitten. Ze blijft net te lang kijken, staren eigenlijk, en belt daarna in tranen Miranda op.

Nu ben ik geen Carrie en heb ik ook geen vriendin die Miranda heet en zit ik al zeker niet in Parijs. En bovenal, ik hoef niet opgehaald te worden door Big om weer met m'n vriendinnen herenigd te worden want mijn vriendinnen komen gewoon naar mij! Ook al zit ik aan de andere kant van de wereld, ze komen naar mij! Deze week al! Jippieeeeeeeeee!!!!!!!

Weg van de kimchilucht

Dringend behoefte aan schone lucht. Dus snel een trein gepakt naar buiten Seoul. Na maanden kimchiluchten in de bus, overvolle metro's en zelfs in je eigen huis elke keer als je de koelkast opentrekt, dan eindelijk frisse lucht.

Met Vasco en Sunhye naar Gangchon gereisd, circa 1,5 uur naar het oosten. Was bijna vergeten dat Korea meer heeft dan appartementen, appartementen en appartementen. Heb bergen en rivieren gezien, zowaar.

Pension gevonden en de volgende dag met jawel, een tandem (voor het Centre Parcs gevoel) naar de dichtstbijzijnde waterval gefietst. Prachtig weer, aparte fietspaden, bergen en nog eens bergen. Genieten! Foto's van de tandem zijn vast binnenkort te vinden op Sunhye d'r blog (ziet er vrij belachelijk doch komisch uit. Tandem-en is trouwens nog niet niks. Achterop gezeten heb je wel een stuur maar totaal geen controle. Bochten maken is vrij lastig, zeker als je als een gek zit mee te sturen zonder enig resultaat).

Na de waterval nog een bescheiden bergbeklimming gemaakt en rennend (levensgevaarlijk maar ik moest Vasco, onze Welpenleider, volgen) die berg weer af. Beneden aangekomen het streekgerecht, Dak-galbi (Kip), gegeten en in de stromende regen met van die schattige, lompe regenmantels aan, teruggetandemt naar het dorpje.

Familieperikelen (deel 2)

Na mijn mail aan m'n vader, eergisteren een sms-je gestuurd met de vraag of ie me het nieuwe nummer van Hyun Hee, m'n andere halfbroertje wil geven. Antwoord was nogal cryptisch:

"everyday read e-mail. Now highway. Tomorrow e-mail. HyunHee's number 010- 4635-3232".

Leest hij elke dag z'n mail in de hoop dat ik hem heb gemaild? Of wil hij elke dag mailen maar heeft ie er geen tijd voor? Stuurt ie morgen een mail of moet ik hem mailen? Anyway, het belangrijkste snap ik wel, het nummer van m'n broertje staat erin.

Net in de bus een grappige sms correspondentie met Hyun Hee gehad:

Mi Hee: Hyun Hee, this is Mi Hee. I live in Seoul now. Let's meet soon.
Hyun Hee: Who is this?
Mi Hee: It is me, Mi Hee!
Hyun Hee: Who's phone is this?
Mi Hee: It is my phone, Mi Hee!
Hyun Hee: are you Mi Hee, my older sister?
Mi Hee: yes, it's me! I am in Inchon this Saturday (woont m'n moeder en Hyun Hee woont daar ook).
Hyun Hee: Noena (= oudere zus), I miss you. I want to meet you. 12 o' clock Bugae Station?
Mi Hee: Mazajo! (= bevestiging).

"You beautiful"

Zal wat vertellen over de Koreaanse hummeltjes in m'n klassen.

De school waar ik nu werk, is vrij klein. Er zijn circa 100 studenten en 6 instructors (3 koreanen, 2 canadezen en 1 kaaskopje). De organisatie is wat anders dan bij de vorige baan, eigenlijk is er geen organisatie. Op zich dus een gezellige boel ware het niet dat niet alle Koreaanse moeders even gezellig zijn. Ter illustratie enkele voorbeelden uit de afgelopen weken.

Sommige van de moeders zijn drukker met elkaar dan met hun kroost. Het is absoluut gezichtsverlies voor een moeder als ik voorstel dat een kindje in een ander klasje beter zou functioneren, meer zou leren dan in de huidige klas te blijven. De andere moeders zouden dan gaan denken dat het kindje niet zo slim is als hun kindjes en dat is natuurlijk allemaal veel belangrijker dan het welzijn van je eigen kind! Al vaker gezegd, ik ben geen moeder, dus ik snap dit niet.

Resultaat is dat Wendy (6 jaar) diep ongelukkig zit te zijn in een klas met 2 anderen die veruit beter zijn. Ik help Wendy wat extra maar meer doen dan haar handje vastpakken en samen letters schrijven en haar werkelijk alles voorzeggen en haar dan ook nog uitgebreid complimenteren kan ik ook niet doen. Hoe frustrerend en hoe voorspelbaar dat Wendy waarschijnlijk voor de rest van haar jeugd een hekel zal hebben aan leren en school....

De meeste van de kinderen worden gebracht door hun eigen chauffeur en lopen in gezellige kinder-haut-culture in de school rond. Eric z'n vader heeft een van de chiquere hotels in Seoul, Lindsay d'r vader is plastisch chirurg, Cindy d'r vader is diplomaat etc.etc. Daar is verder niets mis mee ware het niet dat deze kleine, lieve bengeltjes soms hevig last hebben van het prinsen-en -prinsessensyndroom.

Zo hebben we Amy, amper 7 jaar oud en toch al dagelijks klagen over hoofdpijntjes, pijntjes aan de arm, dan weer been afgewisseld met pijn aan d'r ringvinger. En Lisa die weigert om d'r eigen troep op te ruimen na de les, d'r neus ophaalt als ik haar terugroep om de stifjes in de bak te leggen en vrolijk verder gaat met prinsesje zijn. En dan nog Lucy die elke keer weer met d'r neus omhoog op mijn stoel wenst te zitten omdat die zachter is dan haar houten stoeltje.

Dan zijn er natuurlijk ook nog van die typische schattige Koreaantjes die je eigenlijk het liefste zou willen doodknuffelen. Harry is net 6 jaar oud en begint steeds enthousiaster te lezen. Het geluk straalt van 'm af als ie " the cat is mad" opleest zonder fouten en hij geeft me het liefst elke 10 minuten een spontane, natte, vol-met-kinderbacterieen- zoen. En Sally die elke keer als we het woord "beautiful" tegenkomen, naar me wijst en zegt "you beautiful".

Ja, "me beautiful". Die gedachte houd ik vast na een dagje werken.

Lentebloesems & Thais

Afgelopen week met Ons Belgje, Eva, naar het Hangang Park getogen om de lentebloesems te bewonderen. Via verschillende media werd aangekondigd waar en wanneer de bloesems op hun mooist zijn en rond 9 april zou dat Seoul moeten zijn.

Heb vandaag heerlijk Thais gegeten in Lotte Department Store. Geen blerende, hysterische muziek en 2000 Watt belichting. Een fijn, rustig restaurant waar we uitgebreid hebben ontbeten, gelunched en gedineerd in een (waren beide een beetje laat opgestaan).

Land of the morning calm....NOT

Half 9 's ochtends. Ik word wakker door een ongekend lawaai. Een zeer monotome, nasale stem herhaalt dezelfde boodschap keer op keer via een nogal luide megafoon. Het klinkt als een nationale waarschuwing: " invasie van de noord-koreanen. sluit deuren en ramen en laat niemand binnen. invasie van de noord-koreanen. vrees voor je leven en blijf vooral niet in bed liggen ook al gaat je wekker pas om 9.00!"

Korea, land of the morning calm.....klinkt rustgevend en romantisch maar kan absoluut niet door een Koreaan zijn verzonnen. Dat gebler 's ochtends is de straatventer die niets anders zegt dan "ik verkoop appels, peren en rijst. Ik verkoop appels en peren en rijst". En dat gewoon een keer of 100 achter elkaar.

Van mijn eigen morning-calm blijft weinig over en 'k heb herhaaldelijk gedacht aan het gooien van een bloempot(je) op z'n groentekar.

SoJung & Elton

SoJung (m'n privestudent) is qua muziek wat internationaler georienteerd dan haar leeftijdsgenoten. Zo heeft ze cd's van The Beatles, Avril Lavirgne en The Rolling Stones in haar rek. Toen ik vroeg welke artiest haar favoriet was, antwoordde ze met Elton John. Maar het was wel een dilemma: zijn muziek was fantastisch, alleen had ze gehoord dat ie met een man was getrouwd en dat was toch echt absoluut jakkes (vrij vertaald).

Ben bang!!!!!! (tandartsverhaal)

Zeg me dat een wortelkanaalbehandeling geen pijn doet!

Ik kom net van de tandarts vanwege gevoelige kiezen en 'k had steeds vaker een soort van ijzersmaak in m'n mond. Na uitgebreide onbegrijpelijke communicatie in het Koreaans/Engels werd me duidelijk dat er maar liefst VIER kiezen voor een wortelkanaalbehandeling in aanmerking komen (per stuk 400 euro maar dat is nog het minst relevante aan dit alles).

Hoe kan dit? 'k Poets en flos me suf, heb een sterk gebit met enkele gaatjes...

Heb net op een of ander discussieforum gekeken. Had dat beter niet kunnen doen (verhalen over stukjes naald die in de kies zijn afgebroken, napijn van enkele weken, zenuwpijn ondanks een plaatselijke verdoving etc.etc.). Ik hoop dat het soort mensen dat op discussiefora hun tandartsbelevenissen graag deelt, het extreem kleinzerige type is.

Volgende week woensdagochtende de 1e behandeling. Ik zit me af te vragen of ik niet gewoon de rest van m'n leven met die ijzersmaak en gevoelige kiezen kan leven.

주말 (= weekend)

Uitkijk vanuit de Seoul Tower. De smog maakt een helder zicht moeilijk, helaas is de skyline van Amsterdam vanaf hier dus niet echt duidelijk te zien. Zaterdagavond laatste avond van De Nederlanders in Korea. Na de zoveelste barbeque in Hongdae naar een soort Arabische loungetent geweest. Mooie, aparte kelder vol met kaarsen (hm, brandveiligheid?) en een vijver in het midden. Op straat kwamen we nog een zeer Nederlands plaatje tegen:
Vanochtend een laatste ontbijtje met Joeri en Martijn in het Grand Hilton waarna zij op de shuttle bus naar Inchon Airport stapten.
Het is heerlijk weer na de gele zandstorm uit China gister. Zelfs in het restaurant waar we gister waren, was het zand te proeven binnen. Veel mensen met van die rare mondkapjes op straat. Maar vandaag is het al zo'n 16 graden buiten. Ga ervandoor, skaten langs de Han-rivier (althans trachten).

Blood is thicker than water, zeggen ze

Vrienden en kennissen mailen: "hoe is het met je familie, is het niet hartstikke leuk om nu zoveel met ze om te kunnen gaan?"

Ja, mijn Koreaanse familie. Denk de laatste tijd veel na over wat we nu eigenlijk gemeen hebben. Klinkt raar, je deelt hetzelfde bloed natuurlijk. Maar het hebben van hetzelfde bloed is nooit zo heel belangrijk voor mij geweest.

Wat hebben we verder nog gemeen? Nou, uh, m'n zusje, broertje en ik hebben dezelfde moeder gemeen. M'n andere broertje en ik hebben dezelfde vader gemeen. Okay, da's niet echt bijzonder, veel gezinnen kennen dit verschijnsel. Wat hebben we verder dan nog gemeen????

De vraag "wat hebben we niet gemeen" is makkelijker te beantwoorden. We delen niet dezelfde taal. Okay, dan leer je die toch, dat was toch je voornemen? Ja, maar op de een of andere manier heb ik m'n prioriteiten veranderd en ben nu aan het werk en totaal niet meer aan het studeren op de taal. Wat dat betekent, is dat ik en mijn familie nog steeds geen behoorlijk gesprek kunnen voeren (ga in september weer voltijd aan de studie Koreaans bij Yonsei).

Wat hebben we verder niet gemeen? We hebben geen gedeelde geschiedenis gemeen. Ik heb niet met m'n broertjes en zusje gewoond en kan me dus niet inbeelden hoe zij het hebben gehad met onze ouders hier in Korea. M'n zusje zegt af en toe dat haar kindertijd moeilijk was door de scheiding van haar ouders. Soms zegt ze iets over verwaarlozing en mishandeling maar de details blijven onbesproken. M'n andere broertje heeft wel eens gezegd (hij was toen 18) dat ie zich eenzaam voelt en verlaten door z'n vader. Ja, die vader die afgelopen maart z'n 3e kind heeft gekregen bij z'n 3e vrouw. Laten we hopen dat ie voor dit kind echt gaat zorgen en in ieder geval een van zijn kinderen een geborgen thuis kan bieden. Klink ik cynisch? Ja, dat ben ik ook.

Hoe leer je een mens kennen? Door veel contact te hebben, door te praten en in elkaars nabijheid te zijn, zodat je ziet hoe ze handelen in situaties. Je familie daarentegen hoef je niet te leren kennen. Die zijn er gewoon, als een soort gegeven, die ken je al. Nu, terug in Korea, bij m'n biologische familie, is het een hele toer om hen te leren kennen. We hebben een piepkleine geschiedenis gedeeld (4 jaar) maar onze levens hebben zich grotendeels in twee compleet andere werelden afgespeeld. Het kost tijd en moeite om het niveau van gezelligheid en vreugde over herhaald weerzien te ontstijgen en echt een familie/bloedband te voelen.

Ik zou graag willen dat de bereidheid om die tijd en moeite er ook echt in te steken, bij beide "partijen" even groot was. Mijn omma is lief, maar als ik m'n dochter tussen d'r 4e en 23e niet meer had gezien, dan zou ik 100.000 vragen hebben die ik beantwoord zou willen hebben. Wat is je favoriete kleur, waar heb je een hekel aan, wat maakt je gelukkig, wat zijn je toekomstplannen, hoe was je als kind en puber etc. etc. Maargoed, ik ben omma niet. Sterker nog, ik ben geen moeder van een kind en kan dus alleen maar raden hoe dit voor haar allemaal voelt. En dan ben ik ook nog eens het type wat zich niet zo lekker laat bemoederen.

Heb m'n Koreaanse vader van de week maar weer eens gemaild? "Hoe gaat het met je, zullen we binnenkort afspreken? Is de baby al geboren?" Poging x om mezelf onder de aandacht te brengen bij hem. Resultaat weet ik al, het zal een mail of sms terug zijn in de trant van "ja, alles goed, hoe is het met jou. Laten we snel afspreken voor een ontmoeting, ik bel je als ik tijd heb, ik hou van je. Je vader". Dat telefoontje gaat natuurlijk niet komen, dat weet hij en dat weet ik. En zo gaan we door totdat ik weer de drang krijg om zo'n zelfde mail te sturen als hierboven omschreven.

M'n moeder belde dit weekend wanneer ik eindelijk weer eens langskwam. Ben sinds aankomst hier tweewekelijks langsgeweest. M'n moeder is hier 1 keer geweest. Sorry, heb m'n hele hebben en houwen bijna 9000 km meegesjouwd en zit nu op nog slechts een uur van het huis van omma. Ja, ik weet het, klinkt weer cynisch. Maar 't is wel zo...

Dus het belang van die bloedband? Ik mis m'n niet bloed-eigen neefjes en nichtjes in Schermerhorn waar ik later tegen zal zeggen: "Toen je geboren werd, moest ik huilen. Toen je 3 jaar was, kwam je voor het eerst logeren en gingen we naar de bioscoop, weet je dat nog? " En zij zullen antwoorden met "ja, dat weet ik nog, we gingen toen naar die grote bioscoop met de tram en daarna hebben we een hut in de huiskamer gebouwd. En na het eten van spaghetti moest ik toen overgeven over de hele tafel, maar dat vond je niet erg he, tante Mi Hee?"

Het rare van dit alles, of eigenlijk van mezelf, is dat ik mijn eigen kinderen twee-culturig (en hopelijk ook tweetalig) wil opvoeden. Ze moeten vanaf hun geboorte weten dat ze zowel Koreaans als Nederlands zijn. Ze moeten weten wie hun bloedverwanten en waterverwanten zijn. Waarbij ik zal uitleggen dat bloed niet dikker is dan water en beide soorten verwanten even belangrijk voor ze zijn.

(De foto is genomen op de boerderij van m'n grootouders toen ik 2 jaar was. Het meisje op de achtergrond is m'n achternichtje SoYoung).