Okay, leven in Seoul is best wel vermoeiend. De continue drukte, auto's, keiharde muziek, neonlichten en tegen je opbotsende mensen staan garant voor een goeie nachtrust. Zodra ik m'n bed instap, val ik als een blok in slaap. 'k Ben niet zo'n overdag-slaper. Maar Koreanen zijn anders, die slapen te pas en te onpas.
Zaterdagmiddag, 3 p.m. metro vanuit Inchon naar SeoulLekker zonnetje, ben net bij omma geweest en heb daar wat gegeten (wat anders?). Zit in de metro terug een beetje te dromen en me te verheugen op rondstruinen in Insadong waar ik met Sunhye heb afgesproken.
Tegenover me zit een oude man, rond de 80 jaar misschien. Hij dommelt steeds meer in een diepe slaap. Ik zie z'n kunstgebit half uit z'n mond steken. Ja, kan gebeuren. Maar naarmate de tijd vordert, komen langzaamaan de eerste speekseldruppels ook uit z'n mond. Arghhhhh, wat te doen? Ik zit versteend op m'n bankje terwijl ik merk dat de hele coupon het ook ziet. Maar Koreanen zijn nummer 1 in stoicijns kijken als er iets genants gebeurt, dus daar heb je ook niet echt veel aan.
Okay, dus ik doe niets, maar kan op de een of andere manier m'n blik er niet van af wenden. En dan gebeurt het onafwendbare.....De metro stopt enigzins schokkend bij de volgende halte. Ik zie het kunstgebit uit z'n mond vallen en op de grond stuiteren. De man slaapt verder. De deuren openen en tegelijkertijd stuitert het kunstgebit naar buiten, het spoor op. Drie, vier meisjes die binnenkomen, zien iets vallen, bukken om het op te rapen en springen verschrikt weer omhoog als ze de gele neptandjes zien. De deuren sluiten zich en we gaan naar de volgende halte. De arme man slaapt nog steeds als een roos.
Meerdere mensen beginnen te overleggen wat er nu gebeuren moet. Een van de meisjes wekt de man. Hij wordt wakker en ze vertelt hem dat z'n gebit op het vorige station ligt. Hij kijkt haar ongelovig aan en zegt dat dat niet kan want zijn kunstgebit zit nog steeds in z'n mond. Een oudere vrouw zegt de man dat ie aan z'n kaak moet voelen want z'n tanden zitten er echt niet meer in. De man blijft ongelovig en beduusd zitten en valt uiteindelijk na 7 haltes gewoon weer in slaap.
Zondagmiddag, bus van Sinchon naar huisIk zit in de bus naar huis. Heb al eens geschreven hoe vloeiend de buschauffeurs hier rijden, kan lekker zijn als je moe bent. Je valt dan snel in slaap. Zo ook de man voor me. Hij heeft een professionele hikingoutfit aan, compleet met stok. Hij zal dus wel net teruggekomen zijn van een lange wandeling. De man slaapt, de buschauffeur kan geen normale bochten nemen en vlak voor mijn halte valt de man compleet van zijn stoel. Vallen is niet het goede woord, de rijstijl gecombineerd met de versuftheid van de man zorgen ervoor dat ie in een klap gelanceerd wordt op het middenpad. Terwijl de rest van de bus stoicijns voor zich uit blijft kijken, kan ik helaas niet stoppen met lachen. Zo ook de Koreaanse vrouw achter me. Ik wil wel stoppen met lachen, de man zit voor me en kan me dus horen, maar het gaat echt niet. Vlak voor ik uitstap, zie ik dat ie weer in slaap is gevallen.
Dinsdagmiddag, in de buurt van Sogang UniversiteitIk loop met Nikai uit de metrohalte Sinchon. We lopen naar de sportvelden van Sogang waar wat kennissen aan het voetballen zijn. Onderweg, het is rond 2 uur 's middags, zien we langs de weg een man van middelbare leeftijd in pak slapen. Hij ligt er redelijk laveloos bij, 't zal wel een zware nacht zijn geweest. Z'n sigaretten en aansteker liggen in de buurt van z'n hoofd. Het is een raar tafereel maar niet eens zo heel bijzonder hier. Hoewel, deze man ligt er wel erg levenloos bij.
Een paar uur later passeren we hetzelfde punt. Ambulancewerkers hebben de man van de straatkant geplukt, hij ligt nu op de stoep in dezelfde slaaphouding als wij op de heenweg zagen. De ambulancewerkers weten ook niet wat ze met hem aan moeten, hij wil kennelijk niet wakker worden. Ze staan er met z'n tweetjes een beetje hulpeloos bij.
Korea ligt eruit en ergens ben ik er wel blij om. Wachten tot 4 uur 's ochtends totdat de aftrap wordt genomen, was iets teveel van het goede. Sommige toeschouwers deden dan ook nog een dutje op de straat en werden vlak voor aanvang weer wakker.
Dit keer wel voor een scherm gezeten waar ze het voetbal op uitzonden. Op de foto's het grote kruispunt Gwangwhamoon (de ambassades, Kyobo bookstore en Korean Press Center liggen rondom dit kruispunt) waar meerdere grote schermen waren.
Het meest indrukwekkende was het aanbreken van de ochtend. Op de foto zie je het standbeeld van X (weet naam niet, ja schande) met daarachter de hoofdingang van Kyongbokkung. De lucht ging van zwart naar donkerblauw en toen zomaar was het ochtend en zaten we met duizenden, verslagen Koreanen versuft naar de 2-0 op het scherm te kijken. Alle hoop verloren...
