Working, working, working

Heb volgens mij een tijdje geleden al verteld over R Global Net, een internationaal bedrijf voor de ontwikkeling van multiculturele business skills. Ben er nu bijna 2 maanden bij betrokken en de ontwikkelingen gaan razendsnel, zoals alles hier in Korea.

Nog enigzins chaotisch werken we met z'n allen aan cursussen, binnenhalen van studenten en klanten en het organiseren van onszelf. Ik ben er bij gekomen via een NL-Australier, een van de founders en verder komen de 8 anderen uit Ierland, Canada, Engeland en de VS.

Een kantoor is er nog niet, dus momenteel vooral 's avonds en in de weekenden bij een van ons thuis werken. Het is superinspirirend om met zo'n groep wat op te zetten, maar tegelijkertijd ook stressvol. Het is niet alleen werken aan een product maar ook aan de eigen organisatie.

'K Ben als curriculum developer betrokken bij het programma voor afgestudeerden MA studenten die zich willen voorbereiden op een baan bij een multinational. Met een eerste groep van 60 gaan we naar de Philippijnen voor een 4-weekse cursus. Dit was de voornaamste reden om bij RGN te gaan werken maar ondertussen is dat alweer wat veranderd.

Had in de tussentijd mijn baan bij de school nog wel aangehouden omdat er gewoon nog geen geld was voor aanstellingen. Maar door nieuwe ontwikkelingen kwam er budget vrij en dus werk ik nu sinds een paar weken voor RGN (en nog wat bij de school + priveles). Samen met Brad (director) ben ik nu als program manager binnen RGN een aparte divisie Language Service aan het opzetten. Net terug van een potentiele klant, en hopelijk leidt die tot onze eerste inkomsten.

De concurrentie wat betreft Business English is hier moordend maar deze week hebben we ook al een follow up meeting met een andere heel groot Koreaans bedrijf. Dus de toekomst ziet er goed uit en hoewel de kans dat ik zelf een training ga verzorgen op de Philippijnen nu wel klein is, zijn er nog genoeg uitdagingen! We lopen met zjin tweeen tegen allerlei dingen aan waar we beiden niet veel ervaring in hebben (budgetten, verkopen, etc.etc.), maar kom er achter dat je met een gezond verstand op veel goeie ideeen kan komen. Het nieuwste idee is om Engels te gaan verzorgen buiten Korea en de interesse is er.

Vrije tijd is wel drastisch afgenomen, iedereen moet nu gewoon hard werken om zo snel mogelijk inkomsten te genereren, dus nacht-en weekendwerk is al niet echt gek meer. Koreaans studeren staat dus momenteel weer op een laag pitje (helaas) en de laatste keer dat ik naar Inchon ben geweest om omma te zien, is al zeker 4 weken geleden. Maar deze werkervaring biedt zoveel leermogelijkheden en kansen, dat ik dat nu maar ff voor lief neem...

Seizoen overgeslagen

Het was zomer en opeens is het winter. Begin september nog rond de 24 graden. Nu, 2 maanden later, is de temperatuur meer dan 15 graden gezakt. Die mooie Koreaanse herfst lijkt dit jaar te worden overgeslagen. De vloerverwarming alweer aan en genoeg DVD's aangeschaft om de kou te vermijden.

Oude mensen

Heb in een ver verleden als vakantiebaantje bij de Thuiszorg gewerkt. Soms moet ik nog wel eens denken aan een heel ouwe man uit de Beemster. Hij was nooit getrouwd, had geen kinderen en 1 broer. Hij was in de 80 jaar en had kanker. Hij was verzot op paarden en had zijn hele leven met paarden gewerkt. Toen ie jong was, was ie een bekende jockey geweest. Nu zat ie te vereenzamen in een bejaardenwoning. Het hoogtepunt van de week was een bezoekje aan de plaatselijke manege. Bezoek kreeg ie niet, en verder gaf ie niet om tv, radio, boeken of de plaatselijke bejaardensoos.

Gedurende die zomer maakte ik 2x per week z'n huis schoon, deed boodschappen en dronken we een kopje thee met een oud koekje. Elke keer als ik wegging bij hem, voelde ik me altijd diep en dieptriest. En na de laatste keer nam ik me voor om nog eens langs te gaan. Nooit meer gedaan.

Hier loop ik elke dag langs het kattenvrouwtje. Een bejaarde vrouw zonder huis die op de hoek van de kapsalon woont. Ze zit daar de hele dag omgeven door kartonnen dozen waar ze dingen mee doet en haar zwerfkatten (een stuk of 6). Als het te koud of te warm is dan mag ze in de hal van de kapsalon slapen. Als ik haar zie, is ze meestal bezig met het uitschrapen van blikken eten of het opvouwen van karton. Elke keer denk ik "de volgende keer geef ik 'r wat, eten of een slaapkussen ofzo" maar heb het nog steeds niet gedaan.

Oude, arme mensen in Korea hebben het echt slecht. Een zeer karige uitkering die niet zomaar wordt gegeven door de overheid. Nee, mijn ouwe omaatje van in de 70 moet zelfs voor die paar honderd euro per maand nog werk doen: bladeren van de weg vegen of onkruid uit het plaatselijke park wieden. Vies handwerk, uitermate geschikt voor bejaarde mensen.

Soms heb ik weer ff een hekel aan Korea. Gebaseerd op het Confusianisme is respect voor ouderen zo belangrijk. Maar hoe is dat te rijmen met die bejaarden mensen die elke dag vuilnisbakken bij de bushalte staan te schrobben, met karren volgestapeld met karton over de wegen lopen en op hun knieen onkruid zitten te wieden in openbare parken?

Omkoperij?

Ongeveer een maand geleden stond de moeder van Yaejin, een 6-jarige, in de klas. Ze had een briefje en een kadootje bij zich. Yaejin is in mei begonnen met Engelse les en kan nu al woorden en zinnen lezen (ze gaat nog naar een kleuterschool).

Het briefje was in het Koreaans en de moeder legde uit dat ze me wilde bedanken. Met het briefje kwam ook een lingeriesetje, zorgvuldig uitgekozen en ik moest het meteen uitpakken.

Een week later, op de dag dat Yaejin een klein testje zou doen, belde haar moeder dat ze voor ons allemaal lunch zou laten bezorgen. Om 1 uur stond de hele tafel vol met pizzas en salades.

Ik begon me ondertussen wat opgelaten te voelen, maar meer dan nog eens dankjewel zeggen kon ik toch niet doen. Of wel?????

Diezelfde dag zit ik met Mikang ergens te eten. Naast ons zit een tafel met twee moeders, twee dochters van rond de 12 jaar oud en twee leraren. Ik vraag Mikang of het gebruikelijk is om zo samen te eten. Ja, zegt ze, op deze manier proberen ouders docenten gunstig te stemmen danwel om te kopen. Ah, okay.

Op middelbare scholen blijken er hele oudercommittees te worden samengesteld om kado's te kopen voor docenten bij speciale gelegenheden. Aangezien er geen contact geld meer mag worden gegeven, worden er nu allerlei creatieve manieren verzonnen zoals zelfgebakken taarten met daarin een envelop met geld.

Ik denk nog eens aan Yaejin en wil me niet eens afvragen of er een andere reden dan dank achter haar moeder d'r gulheid zat.