"You beautiful"

Zal wat vertellen over de Koreaanse hummeltjes in m'n klassen.

De school waar ik nu werk, is vrij klein. Er zijn circa 100 studenten en 6 instructors (3 koreanen, 2 canadezen en 1 kaaskopje). De organisatie is wat anders dan bij de vorige baan, eigenlijk is er geen organisatie. Op zich dus een gezellige boel ware het niet dat niet alle Koreaanse moeders even gezellig zijn. Ter illustratie enkele voorbeelden uit de afgelopen weken.

Sommige van de moeders zijn drukker met elkaar dan met hun kroost. Het is absoluut gezichtsverlies voor een moeder als ik voorstel dat een kindje in een ander klasje beter zou functioneren, meer zou leren dan in de huidige klas te blijven. De andere moeders zouden dan gaan denken dat het kindje niet zo slim is als hun kindjes en dat is natuurlijk allemaal veel belangrijker dan het welzijn van je eigen kind! Al vaker gezegd, ik ben geen moeder, dus ik snap dit niet.

Resultaat is dat Wendy (6 jaar) diep ongelukkig zit te zijn in een klas met 2 anderen die veruit beter zijn. Ik help Wendy wat extra maar meer doen dan haar handje vastpakken en samen letters schrijven en haar werkelijk alles voorzeggen en haar dan ook nog uitgebreid complimenteren kan ik ook niet doen. Hoe frustrerend en hoe voorspelbaar dat Wendy waarschijnlijk voor de rest van haar jeugd een hekel zal hebben aan leren en school....

De meeste van de kinderen worden gebracht door hun eigen chauffeur en lopen in gezellige kinder-haut-culture in de school rond. Eric z'n vader heeft een van de chiquere hotels in Seoul, Lindsay d'r vader is plastisch chirurg, Cindy d'r vader is diplomaat etc.etc. Daar is verder niets mis mee ware het niet dat deze kleine, lieve bengeltjes soms hevig last hebben van het prinsen-en -prinsessensyndroom.

Zo hebben we Amy, amper 7 jaar oud en toch al dagelijks klagen over hoofdpijntjes, pijntjes aan de arm, dan weer been afgewisseld met pijn aan d'r ringvinger. En Lisa die weigert om d'r eigen troep op te ruimen na de les, d'r neus ophaalt als ik haar terugroep om de stifjes in de bak te leggen en vrolijk verder gaat met prinsesje zijn. En dan nog Lucy die elke keer weer met d'r neus omhoog op mijn stoel wenst te zitten omdat die zachter is dan haar houten stoeltje.

Dan zijn er natuurlijk ook nog van die typische schattige Koreaantjes die je eigenlijk het liefste zou willen doodknuffelen. Harry is net 6 jaar oud en begint steeds enthousiaster te lezen. Het geluk straalt van 'm af als ie " the cat is mad" opleest zonder fouten en hij geeft me het liefst elke 10 minuten een spontane, natte, vol-met-kinderbacterieen- zoen. En Sally die elke keer als we het woord "beautiful" tegenkomen, naar me wijst en zegt "you beautiful".

Ja, "me beautiful". Die gedachte houd ik vast na een dagje werken.