Blood is thicker than water, zeggen ze

Vrienden en kennissen mailen: "hoe is het met je familie, is het niet hartstikke leuk om nu zoveel met ze om te kunnen gaan?"

Ja, mijn Koreaanse familie. Denk de laatste tijd veel na over wat we nu eigenlijk gemeen hebben. Klinkt raar, je deelt hetzelfde bloed natuurlijk. Maar het hebben van hetzelfde bloed is nooit zo heel belangrijk voor mij geweest.

Wat hebben we verder nog gemeen? Nou, uh, m'n zusje, broertje en ik hebben dezelfde moeder gemeen. M'n andere broertje en ik hebben dezelfde vader gemeen. Okay, da's niet echt bijzonder, veel gezinnen kennen dit verschijnsel. Wat hebben we verder dan nog gemeen????

De vraag "wat hebben we niet gemeen" is makkelijker te beantwoorden. We delen niet dezelfde taal. Okay, dan leer je die toch, dat was toch je voornemen? Ja, maar op de een of andere manier heb ik m'n prioriteiten veranderd en ben nu aan het werk en totaal niet meer aan het studeren op de taal. Wat dat betekent, is dat ik en mijn familie nog steeds geen behoorlijk gesprek kunnen voeren (ga in september weer voltijd aan de studie Koreaans bij Yonsei).

Wat hebben we verder niet gemeen? We hebben geen gedeelde geschiedenis gemeen. Ik heb niet met m'n broertjes en zusje gewoond en kan me dus niet inbeelden hoe zij het hebben gehad met onze ouders hier in Korea. M'n zusje zegt af en toe dat haar kindertijd moeilijk was door de scheiding van haar ouders. Soms zegt ze iets over verwaarlozing en mishandeling maar de details blijven onbesproken. M'n andere broertje heeft wel eens gezegd (hij was toen 18) dat ie zich eenzaam voelt en verlaten door z'n vader. Ja, die vader die afgelopen maart z'n 3e kind heeft gekregen bij z'n 3e vrouw. Laten we hopen dat ie voor dit kind echt gaat zorgen en in ieder geval een van zijn kinderen een geborgen thuis kan bieden. Klink ik cynisch? Ja, dat ben ik ook.

Hoe leer je een mens kennen? Door veel contact te hebben, door te praten en in elkaars nabijheid te zijn, zodat je ziet hoe ze handelen in situaties. Je familie daarentegen hoef je niet te leren kennen. Die zijn er gewoon, als een soort gegeven, die ken je al. Nu, terug in Korea, bij m'n biologische familie, is het een hele toer om hen te leren kennen. We hebben een piepkleine geschiedenis gedeeld (4 jaar) maar onze levens hebben zich grotendeels in twee compleet andere werelden afgespeeld. Het kost tijd en moeite om het niveau van gezelligheid en vreugde over herhaald weerzien te ontstijgen en echt een familie/bloedband te voelen.

Ik zou graag willen dat de bereidheid om die tijd en moeite er ook echt in te steken, bij beide "partijen" even groot was. Mijn omma is lief, maar als ik m'n dochter tussen d'r 4e en 23e niet meer had gezien, dan zou ik 100.000 vragen hebben die ik beantwoord zou willen hebben. Wat is je favoriete kleur, waar heb je een hekel aan, wat maakt je gelukkig, wat zijn je toekomstplannen, hoe was je als kind en puber etc. etc. Maargoed, ik ben omma niet. Sterker nog, ik ben geen moeder van een kind en kan dus alleen maar raden hoe dit voor haar allemaal voelt. En dan ben ik ook nog eens het type wat zich niet zo lekker laat bemoederen.

Heb m'n Koreaanse vader van de week maar weer eens gemaild? "Hoe gaat het met je, zullen we binnenkort afspreken? Is de baby al geboren?" Poging x om mezelf onder de aandacht te brengen bij hem. Resultaat weet ik al, het zal een mail of sms terug zijn in de trant van "ja, alles goed, hoe is het met jou. Laten we snel afspreken voor een ontmoeting, ik bel je als ik tijd heb, ik hou van je. Je vader". Dat telefoontje gaat natuurlijk niet komen, dat weet hij en dat weet ik. En zo gaan we door totdat ik weer de drang krijg om zo'n zelfde mail te sturen als hierboven omschreven.

M'n moeder belde dit weekend wanneer ik eindelijk weer eens langskwam. Ben sinds aankomst hier tweewekelijks langsgeweest. M'n moeder is hier 1 keer geweest. Sorry, heb m'n hele hebben en houwen bijna 9000 km meegesjouwd en zit nu op nog slechts een uur van het huis van omma. Ja, ik weet het, klinkt weer cynisch. Maar 't is wel zo...

Dus het belang van die bloedband? Ik mis m'n niet bloed-eigen neefjes en nichtjes in Schermerhorn waar ik later tegen zal zeggen: "Toen je geboren werd, moest ik huilen. Toen je 3 jaar was, kwam je voor het eerst logeren en gingen we naar de bioscoop, weet je dat nog? " En zij zullen antwoorden met "ja, dat weet ik nog, we gingen toen naar die grote bioscoop met de tram en daarna hebben we een hut in de huiskamer gebouwd. En na het eten van spaghetti moest ik toen overgeven over de hele tafel, maar dat vond je niet erg he, tante Mi Hee?"

Het rare van dit alles, of eigenlijk van mezelf, is dat ik mijn eigen kinderen twee-culturig (en hopelijk ook tweetalig) wil opvoeden. Ze moeten vanaf hun geboorte weten dat ze zowel Koreaans als Nederlands zijn. Ze moeten weten wie hun bloedverwanten en waterverwanten zijn. Waarbij ik zal uitleggen dat bloed niet dikker is dan water en beide soorten verwanten even belangrijk voor ze zijn.

(De foto is genomen op de boerderij van m'n grootouders toen ik 2 jaar was. Het meisje op de achtergrond is m'n achternichtje SoYoung).