Tante worden

Tante worden is leuk. Mijn Nederlandse broers hebben me al 5 keer tante gemaakt. Aangezien mijn Koreaanse broertje niet aan beschermde seks doet, word ik in Maart 2007 wederom tante. Heuglijk nieuws, toch?

Koreanen lijken wat achter te lopen qua seksuele voorlichting. De voorlichting wordt wel gegeven maar er lijkt niet zoveel mee te worden gedaan. De anticonceptiepil is hier gewoon in elke drogisterij zonder recept te krijgen en condooms is al helemaal geen probleem. Koreanen houden echter niet zo van hormonen slikken en rubber. Tel daarbij op dat je hier nog tot de 5e maand een abortus kunt ondergaan en je hebt een probleem.

In ieder geval, m'n 22-jarige broertje wordt dus vader (zie vorige alinea). De moeder van het kind is zijn jeugdvriendinnetje waar ie al 5 jaar mee was. Tot enkele maanden geleden dan, want nu heeft broerlief een ander vriendinnetje. De stress bij beide families is groot, m'n broertje heeft geen middelbaar schooldiploma en de moeder van het kind zal volgende maand moeten stoppen met werken. Om nu voor al deze problemen een goede oplossing te vinden, moet er gegeten en gedronken worden.

Dus zaterdag komen de twee families bijeen. Er moet gepraat worden over huwelijk, baan, geld, woning etc. Niet echt lichte kost dus. Niet alleen de ouders en nog-te-worden ouders. Nee, dit gaat de hele familie aan dus ook broers en zussen moeten mee. Toen omma dit net vertelde, viel het kwartje nog niet echt, maar oja, ik ben ook familie. Dus wordt verwacht dat ik zaterdag ook bij dit gezellige samenzijn ga zijn. Zou ik m'n adoptiestatus niet een keertje mogen misbruiken? Voorzichtig zeg ik tegen zuslief dat ik het niet zo zie zitten en denk weinig te kunnen bijdragen aan de oplossing van de problemen. Maar ook zij is onverbiddelijk. "You are his oldest sister, so you must come". Hm.

World Press Depression

Ben een paar weken geleden naar de World Press Exhibition 2006 in het Sejong Art Center in Seoul geweest. Moest eerst Eva even enthousiast maken om mee te gaan ("Ja, das echt superleuk! Allemaal indrukwekkende foto's uit 2006").

Anyway, een uur verder zwaar gedeprimeerd het gebouw uitgelopen. Na het zien van de foto's kan je niet anders denken dan dat de wereld gewoon een grote puinhoop is. De ene ellendige foto overtreft de andere en dit ging alleen maar over 2006.

Men probeert je nog wat vrolijk naar de exit te leiden door aan het einde wat olijke natuur en sportfoto's neer te zetten maar daar is het dan al te laat voor.

Koreaanse rollercoaster

September 2005- september 2006:
Een duizelingwekkend jaar in Korea

Je stapt in, voelt opwinding, opkomende zenuwen. Je denkt ongeveer te weten wat er gaat gebeuren maar toch ook niet precies. Je weet dat het spannend, misschien zelfs eng gaat worden maar toch stap je in. Voordat de rit begint, lach je, je weet namelijk dat het sowieso goed gaat komen.

De rit begint kalm, langzaam schokkkend komt het karretje in beweging. Eerst een paar kleine loopings. Leuk! Als het zo blijft, kan ik het prima aan! Maar dan klimt het omhoog en omhoog. Een lichte paniek maakt zich van je meester. Waar gaat dit heen? Hoe lang nog omhoog? Wanneer stopt het? Kan ik er nog uit? Kan ik nog terug?

Te laat! je bent ingestapt en kan niet meer terug. Alleen nog maar vooruit en het afmaken. Alles over je heen laten komen, niet teveel uit je dak gaan en een beetje de kalmte bewaren. Gillen is okay zolang je er ook maar van kan genieten.

Maar die stomme kar blijft maar omhoog gaan en ja, je wilt weer controle. Je wilt eruit! Maar tegelijkertijd is dit toch wat je wilde? Geef je dus maar over en probeer er nou gewoon van te genieten.Okay.

Dan op de top schiet de rit omlaag, de diepte in. Gaat dit nog stoppen? Help! Nee, geen geintje, ik wil niet meer, help! Ben ik de enige die zich hier zo voelt?

Natuurlijk overleef je dit eerste obstakel. Maar net als je je hebt hersteld, gaat de kar wederom omhoog en keihard omlaag. Is dit een normale achtbaan? Voor je gevoel lijkt het of deze extremer, sneller en heftiger is dan alle andere waarin je hiervoor hebt gezeten.

Na wat een eeuwigheid lijkt, wordt de rit rustiger. Ja, dit is fijn! Dit tempo is toch ook leuk? Iets langzamer en iets meer voorspelbaar maargoed. Dit kun je wel aan! Het karretje komt langzaam schokkend weer tot stilstand. Je voelt een enorme kick, het leek bij voorbaat spannend te gaan worden, en het was ook indertijd eng en heftig, maar je hebt het gedurfd en bent er weer heelhuids uitgekomen. Je hebt het gedurfd en gedaan!

Weglopend van deze achtbaan, denk je alweer aan de volgende attractie......

29

Je knippert een keer met je ogen, en weer een jaar voorbij. 29. Niet eens een rond getal. 29 is niet leuk. 28 was leuker.
Gelukkig was er een leuk etentje met flessen wijn, heerlijke ijstaarten en goed gezelschap. Zowaar een echte verjaardagsstoel bij "Miss Thai" met ballonnen en veel kadootjes. Na het eten nog een terrasje en een club en om de Koreaanse cirkel weer rond te maken om 3 uur maar weer wat eten.
Na een lange nacht weer thuis. Zucht, 28 is voorbij. En oktober (m'n rampmaand volgens de forunte teller) staat voor de deur.....