We leven nog steeds

Alweer een week geen nieuws, maar ook hier gaat het cliche "geen nieuws, is goed nieuws" op. Alles zijn gangetje hier. Deze week midterm exams bij Yonsei, dus even hard studeren. Morgen beginnen met de conversatietest, moeilijkste voor mij, dus dat wordt nog wat. Schrijven, lezen en luisteren gaat redelijk tot goed. Maar echt praten blijft lastig.

Hm, oja, verder geniet ik heel erg van de tijdschriften! Ik doe er heel zuinig mee en lees er 1 per twee dagen, haha. Wel oud nieuws maar toch heerlijk om door een NL-talig tijdschrift te bladeren.

En verder, net lekkere spaghetti gegeten thuis. That's it!

Hier nog wat vragen voor jullie:

1. Robin/Patrick: lezen jullie alles nog wel? Laat ff een berichtje achter, ook met hoe het met jullie gaat (aanwezige kids, toekomstige kids etc.)
2. Daan: ben blij dat ik nu weet dat jij de Belg bent. Ik begon al te denken aan een virtuele stalker, haha.
3. Andere vriendinnen: ga snel een mail sturen met alle ins & outs, maar wil daar even voor gaan zitten. Hoe is het in Amsterdam?
   
4. Uva mensen: leven jullie al toe naar de Erasmus studenten? Ik heb nu ervaring als buitenlandse student, en dat is wel erg verhelderend. Eigenlijk zouden jullie Joeri een semester in het buitenland moeten laten studeren (:-)) dan is ie ervaringsdeskundige.
   
5. Sunhye en Vadso, uh Vasco: palli, palli Hangoeg-eso wasoyo (sorry geen koreaans mogelijk in dit programma). Kimchihago megchoeruel manseumnida! Gachi mogseumnida! (hm, vraag me af of jullie dit gaan begrijpen....)
   

Even weg uit Seoul

Na twee weken snak ik naar een dag buiten de stad. Helaas in de stad nog geen Vondelpark gevonden. Wel genoeg parken maar die zien er een beetje saai, kaal en levenloos uit. De lonely planet maar weer 'ns uit de kast gehaald en jawel, blijkt er op nog geen 30 minuten reistijd een giga natuurpark te zitten: Bukhansan Park!
Zaterdagochtend (een beetje) vroeg opgestaan en naar Gupabal gereisd. Bij de ingang aangekomen stonden er honderden professionele klimmers met van die grote schoenen, steekstokken en rare petjes op. De eerste paar klimmetjes was het nog dringen, zoveel mensen die besloten om te gaan wandelen. Moet je je voorstellen dat je op een paar honderd meter hoogte in de file staat om nog hoger te gaan.
Korea is in de herfst absoluut op zijn mooist. De bladeren kleuren schitterend en de lucht is fris. We kozen voor een bescheiden wandeling van circa 5 uur klimmen. Onderweg kom je dan op de raarste plekken eettentjes tegen waar je kunt barbequen (volkssport nr. 1 in Korea) en alcohol kunt drinken. Ja, zelfs in de bergen kunnen ze niet zonder hun favoriete drankje, soju (soort van NL jenever). Meerdere medeklimmers lieten een alcoholwalm achter als ze ons passeerden.


De onderste foto is echt zelf genomen, komt niet uit een catalogus. Ongelovelijk toch? Aan de andere kant ligt Noord-Korea. In het gehele park is een fortress waar bijna alle historische gevechten hebben plaatsgevonden (gezien de ligging van Seoul logisch).

Rond een uur of 6 weer terug naar Seoul met de metro om wat te gaan eten met Marco en z'n koreaanse vriendin. Ze wilden graag naar Sizzler's een soort van buffetrestaurant met westers eten. Aardappelsalade, kippootjes, knoflookbroodjes en taco's waren een welkome afwisseling op al het koreaanse eten van de afgelopen tijd.

Het is momenteel flink kouder aan het worden terwijl de zon onafgebroken schijnt. Vandaag maar eens proberen de vloerverwarming, ondol, aan te krijgen.

Imitatiegracht

Van oudsher liep er een rivier door het midden van Seoul (niet de Han, maar een andere rivier). In de jaren '60-'70 is deze dichtgestort voor het bouwen van appartementen, wegen en huizen. De huidige burgemeester van Seoul heeft besloten om de rivier weer op te bouwen. De wederopbouw was een belangrijk onderdeel van zijn verkiezingscampagne en viel goed binnen het nieuwe mileubeleid van de stad (meer groen en water). De voltooiing was begin oktober en momenteel zijn er allerlei festiviteiten. De gracht op zich is niet echt spectaculair, wel de geschiedenis eromheen. Leuk detail: een en dezelfde persoon speelde een grote rol in het destijds dichtstorten van de rivier en de wederopbouw nu....De huidige burgemeester stond in de jaren '70 aan het hoofd van een van de grootste betonmaatschappijen die betrokken waren bij het dichtstorten!

De foto's zijn genomen in het centrum van Seoul rond een uur of 6. Op de terugweg naar de metro kwamen we nog een interessant vervoermiddel tegen.

3 dingen

Kom van het dak af!
Denk je op de veiligste plek ter wereld te wonen, althans veiliger dan Bos & Lommer in Amsterdam, blijken er zich dagelijks zo'n 10-15 hangjongeren op je dak te bevinden! Wij wonen op de 4e en hoogste verdieping. Een aantal weken geleden rook ik sigarettenrook en hoorde ie geluiden op ons dak. Aangekomen op het dakterras, bleek er een groep van circa 10 pubers te zitten op matrassen, zich te goed doende aan bier en sigaretten. Toen ze ons zagen, keken ze verschrikt op en verlieten het gebouw. Echter, de volgende dag zaten ze er weer en ze maken er een ontieglijke puinhoop van. De matrassen waar ze op zitten, zijn van bewoners die ze tijdelijk op de gang hadden gezet. Verder hebben ze met wat airco's lopen slepen. Ik kreeg ondertussen al visioenen van een afgebrand huis omdat we ook een poging tot "fikkie stoken" hadden waargenomen. De politie kwam (een van de buren had waarschijnlijk ook al iets gemerkt) en patrouilleert nu regelmatig. Sindsdien hebben we ze niet meer gezien/gehoord hoewel ik er niet 100% zeker van ben of dat betekent dat ze er ook echt niet meer zijn....

Amsterdamse fietsendief in Seoul?
Okay, in Amsterdam is er wel 'ns een fiets van me gejat (twee keer) maar dat hoort erbij en dat calculeer je in. Drie fietsen in 5-6 jaar is een redelijk gemiddelde. En ook al word je fiets dan een keer gestolen, dan baal je er een uurtje van, en koop je gewoon weer een zoveelste-handse "nieuwe" fiets. Zo'n oud barrel waar je dan eerst weer een week aan moet wennen omdat het achterwiel aanloopt en omdat het geen standaard heeft.
In Seoul probeer je je Nederlandse fietsenmanie te continueren. En omdat hier geen tweedehandsfietsenhandel bestaat, bestel je net zoals alle anderen een fiets via internet. Zo'n nieuwe, blitsende mountainbike uit China voor nog geen 60 euro met een giga plastic slot. En ach, waarom verder nadenken over extra sloten? In Seoul worden toch geen fietsen gejat....Helaas pindakaas! Gisteren is ons enige eigen transportmiddel gestolen! De verontwaardigheid is groot, ik kan het nog steeds niet geloven. Een van de 14 miljoen Seoulites heeft eigenhandig het slot doormidden geknipt en fietst nu op mijn goudkleurige Chineze tweewieler rond. De volgende fiets zal ik dus weer ouderwets voorzien van twee keer zijn gewicht in ijzeren sloten!

Mysterieuze Belg...
En tot slot nog dit: m'n log wordt sinds de eerste week van zijn bestaan vereert door bezoek van een Belg. Iemand uit Antwerpen/Brussel bezoekt regelmatig mijn pagina en ik ben ongelooflijk nieuwsgierig wie dat is. Waarom? Omdat deze blog niet publiek is, niet opgenomen staat in bloglistings en niet te vinden is via zoekmachines. Ik ken volgens mij geen Belgen/Vlaamingen/Walen dus wie o wie is deze Belgische bezoeker? (aangezien ik al mijn dagelijkse bevindingen met jou deel, vind ik minimaal dat je effe moet laten weten wie je bent :-)

Wie is wie?

Foto links: William uit Minnesota. Hij is een klasgenootje en nog erg jong (18 jaar). Hij woont op de campus en blijft hier 2 semesters om Koreaans te leren. Verder doet ie niet veel meer dan rondlopen in Seoul met leeftijdsgenoten uit Wales en uitgaan.

2e foto: Nikai met pet, Niels met hoed, Jong-Suk met pet en Marco. Niels komt uit Denemarken en zit hier bijna een jaar. Hij geeft klassieke trompetles en Engels. Jong-Suk kenden we al uit Amsterdam. Hij gaat ook naar Yonsei en zit in de klas naast mij. JS houdt zich voornamelijk bezig met zich zorgen maken over zijn Koreaanse taalkwaliteiten en Amerikaanse meisjes (:-). Marco komt uit Nederland en werkt in een ziekenhuis aan zijn proefschrift over kinderastma (spreekt geen woord koreaans, ben erg benieuwd hoe je dan diagnoses stelt). Vrijdagavond hebben we wat gegeten en gedronken in Sinchon. Het eten is hier zo goedkoop! Voor een barbequemaaltje met bijgerechten erbij betaal je rond de 8 euro (inclusief wat bier en gratis water). Dit in vergelijk met Koreaanse restaurants in Amsterdam waar je voor een soortgelijke maaltijd rond de 25 euro kwijt bent. Ga je naar een bar, dan bestel je veelal een pitcher. Voor een gemiddelde avond ben je dan ongeveer 8 euro kwijt aan het einde van de avond.

Foto onder: Nee dit zijn geen nieuwe vriendjes. Wat het precies zijn, weten we niet, maar je schijnt het te kunnen eten aangezien het voor een visrestaurant in een aquarium lag. Heel goor....Verder hebben we nog geen culinaire missers ervaren. Tot nu toe hebben we heerlijk gegeten in en buitenshuis.

Bo Young is gisteren naar Seoul verhuisd. Ze woont nog steeds 50 minuten van ons huis vandaan. Mijn moeder is niet zo gelukkig met de situatie, Bo Young is 25 jaar en gaat nu voor het eerst zelfstandig wonen. Maarja, ze gaan elkaar dagelijks zien op het werk aangezien ze nu allebei op kantoor bij mijn tante werken. Omma krijgt een beroerte als ze denkt aan het feit dat Bo Young haar vriendje wel eens op visite zou kunnen komen.....ze zag er gisteren erg moe en ongerust uit.

Mijn moeder brengt nu elke zaterdag bakken met zelfgemaakt koreaans eten naar Seoul voor Bo Young en mij. Ik neem dan dus een sporttas met lege tupperware bakjes mee die gevuld weer mee terug gaan. Dan vraagt mijn moeder wat we die week erop willen hebben en kunnen we ons verheugen op de volgende zaterdag.

Omma en Jung-Sub wonen nu dus met zijn tweeen nog in Inchon, wat mijn moeder niet zo gezellig vindt geloof ik. Er is verder niets mis met mijn broertje, behalve dan dat zijn vocabulaire beperkt is tot "Ik heb honger, ik wil eten", "Ik wil die broek aan, die moet gewassen" etc. Aangezien hij de man in huis is en alle rekeningen betaalt, vindt mijn moeder dat ze hem zo goed mogelijk moet verzorgen. Zijn wil is wet en dat is niet overdreven gesteld. Maar aan de andere kant, hij is nog maar 22 jaar en voorziet mijn moeder in haar levensonderhoud. Dus dat is best wel een verantwoordelijk en daar hoor je hem nooit over.

Okay, ik ga me richten op hoed=moja, benen=dari, boom=namoe oftewel huiswerk voor morgen.

Just a normal day...

7.30: Wekker gaat af, nog steeds moeite om op te staan. Kan toch niet meer blijven volhouden dat het de jetlag is...

8.10: Wachten op de bus voor het Hilton hotel, onze bushalte. Tijdens elke busrit blijf ik me afvragen of de busmaatschappij bij het in dienst nemen van chauffeurs echt let op de volgende vereisten: asociaal rijgedrag, zoveel mogelijk toeteren, zo onvriendelijk mogelijk doen tegen passagiers en zoveel mogelijk passagiers laten vallen/struikelen tijdens de busrit door het constante remmen-gas-abrupt remmen- weer gas- nog abrupter remmen etc.

8.55: Aangekomen bij mjin klaslokaal. Ik probeer me weer in het piepkleine bankje met tafeltje te wurmen. Ik ben en blijf een OLIFANT in vergelijking met de Japanse meisjes in mijn klas (ik ben ook de enige die tijdens pauzes wat eet en drinkt...). Vier uurtjes Koreaanse drill beginnen weer. Het gaat nu toch wel erg snel, de testjes en het huiswerk nemen toe en bij enkele van mijn medeklasgenoten beginnen de eerste sporen van "paniek" te komen.

13.00: Samen met Albert, een Koreaan die met zijn ouders in Amerika heeft gewoond, de bus naar Ilsan pakken. Albert reist elke ochtend 1,5 uur naar Yonsei, vervolgens 1 uur naar Ilsan om te werken (hij is een collega van mij). Hij werkt elke dag tot 22.00 uur en is dan om 23.30 weer thuis. Ik mag dus niet klagen. Albert woont bij zijn koreaanse tante en neven en leeft daar volgens koreaanse tradities. Van zijn eerste paycheck moest ie, volledig volgens traditie, ondergoed voor zijn tante kopen. Raar, beetje pervers zelfs, haha...

14.00: Aangekomen in Ilsan. De stad waar alle gepensioneerde Seoulites wonen en jonge gezinnen met kinderen. Het is een nieuwe, schone en ruime stad. Snel even naar de kimpab (=koreaanse sushi) shop om wat eten te kopen en dan door naar CDI. Lessen voorbereiden en effe van de kimpab genieten. De ajoema (=mevrouw) van de kimpab winkel begint me al te herkennen en rolt trouw een sushirol met tonijn en zonder mayo in elkaar (variant op patatje oorlog zonder mayo).

16.00: Eerste klas begint. Ik leer de kinderen steeds beter kennen. Micheal, 11 jaar, vreest elke les voor slechte cijfers, ik vermoed dat zijn ouders lijfelijk 'geweld' gebruiken indien hij lager dan een C- scoort. De druk zit er dus behoorlijk op. Ik krijg steeds meer medelijden met Koreaanse kinderen. Het belang van educatie wordt hier soms een beetje overdreven.

19.00: Tweede klas is gecancelled. Dus lekker naar huis (maar mooi geen compensatie voor de voorbereidingsuren!). Eun-Kyung, de branch manager, komt me eerst nog even vertellen dat ze naar de video-opnamen van mijn lessen heeft gekeken en dat ik absoluut niet mag zitten of tegen tafels aan mag LEUNEN (dus niet eens erop zitten) tijdens de les. Argh, waar kan een mens zich druk om maken? Verder nog wat inhoudelijke opmerkingen waar ik het totaal niet mee eens ben, maargoed, ik knik braaf Ja en Amen.

19.30: In de metro effe mijn huiswerk voor Yonsei bekijken. En wat sms-berichtjes sturen naar mijn familie. Bo Young verhuist zaterdag ook naar Seoul, ze gaat bij mijn tante werken op kantoor. Mijn moeder ziet het niet zo zitten, ze kan niet zo goed tegen stilte denk ik.

20.30: Thuis wat eten en nog een beetje studeren.

23.30: Slapen!

Okay, ik ben een watje...

Want natuurlijk went het werk veel sneller dan ik had gedacht! Ik geloof dat ik een paar van mijn klassen zelfs echt leuk vind en de kinderen zijn eigenlijk best wel leergierig en slim. Het monstertje van de eerste dag is nu m'n maatje. Voor aanvang van de les maken we een afspraak waar ie zich aan moet houden. Werkt tot nu toe goed, hij blijft nu in ieder geval 3 uur op zijn stoel zitten. Wat een overwinning....

Yonsei is leuk, tijdens de pauzes vullen de gangen zich met alle level 1 (wij losers, haha, het totale programma kent 6 levels) studenten uit allerlei landen (in mijn klas: 3 chinezen, een belg, canadees, 2 amerikanen en 4 japanners). Iedereen heeft zijn eigen motief om de taal te leren en iedereen is onlangs in Seoul gaan wonen. Het is erg lastig om enigzins contact te krijgen met de Japanse meisjes, ze zijn vreselijk verlegen en giechelen de hele tijd. De eerste dag is dat nog grappig, nu is het een beetje irritant aan het worden. Ik beperk dus nog even tot contact met Westerlingen.

Vandaag belde m'n zusje Bo Young me op om te vertellen dat mijn moeder in het ziekenhuis ligt met een gebroken been. Ze vond het erg grappig en zei dat het wel goed voor omma was want dan kon ze een weekje uitrusten (als ik het goed heb begrepen is dat been gebroken tijdens een avondje uit met vriendinnen en een wat uit de hand gelopen grapje. Vaag?! Ik heb nog nooit een been gebroken tijdens een avondje uit).

Koreanen zijn absoluut geen zeikerig volkje, we praten amper over het weer, ook als het regent. Maar ik mis bij tijd en wijle wel de Nederlandse nuchterheid en directheid. Ik zou graag een Koreaanse Matthijs of Robert in de buurt hebben (er schijnt nu ook echt een bovengrondse homo scene te zijn!) waar ik ff mee kan dollen en zonder scrupules over allerlei onderwerpen kan kletsen. En het zou niet gek zijn (lees, het zou heerlijk zijn) als er een Judith, Daan, Mar, Eva, Joyce of Daph rondliep waar ik ongegeneerd mee over vrouwen/meisjesdingen kan ouwehoeren. Ik mis wat mensen om me heen die zonder blikken of blozen zeggen waar het op staat.

Anyway, morgenmiddag met mijn koreaanse vader lunchen. Het lijkt er zowaar op dat zijn poging om contact te hebben deze keer geen loze belofte is. Heb al vele Koreaanse (en dus onbegrijpelijke) sms-jes van hem gehad de afgelopen weken, en hij belt regelmatig. Als het goed is, krijg ik er over een maand of 5-6 weer een halfbroertje/zusje bij, dus dan is het toch wel weer leuk om wat contact te hebben.

Thanx for alle opbeurende en lieve, leuke postings en mailtjes. Ik voel me een beetje een watje, omdat het eigenlijk zo snel al wel weer beter gaat. Maarja, alleen maar goed nieuws maakt een weblog er ook niet geloofwaardiger op, toch?

Nu begint het pas...

Natuurlijk hebben we in een maand tijd al veel "bereikt", eigenlijk zo'n beetje alles wat op de "lijst" stond. Toch voelt het alsof het nu pas echt begint....

Afgelopen week was best wel zwaar en ik ben redelijk gestressed geraakt van het werk en alles eromheen. Gisteravond tot 19.00 uur ingevallen voor iemand op werk, was om 20.00 uur bij ons metrostation. Het goot van de lucht en geen taxi te bekennen (vanaf metro nog zo'n 10 minuten lopen naar ons huis). Paraplu's waren overal uitverkocht en ik zag er zo verzopen uit dat een vreemde vrouw naast me kwam staan met haar paraplu. Thuis aangekomen echt sjacherijnig (was ik in NL ook wel eens, dus da's nog niet echt bijzonder).

Als ik er echt over nadenk waardoor ik nu effe niet zo happy ben, komt dat door het werk. De kinderen zijn leuk (heb al veel leuke kids ontmoet na het monstertje op m'n eerste dag) en onderwijs zal wel altijd iets blijven wat me aanspreekt. Het is vooral de werkwijze die gehanteerd wordt bij CDI waar ik mee worstel. Het lijkt alsof ze al het mogelijke hebben verzonnen om een zo groot mogelijke druk op je uit te oefenen (en ik heb het echt niet nodig, ben gemotiveerd genoeg om er wat van te maken).

Ter illustratie:
Gisteren was ik een half uur te laat met het online invullen van de presentie van de klas. Dan gaat er automatisch een sms naar de ouders, die op hun beurt meteen CDI bellen om te vragen wat er aan de hand is. Beginnersfoutje, kan gebeuren, toch? Maar niet hier! Kreeg gelijk meegedeeld dat ik dit zorgvuldiger moet doen.

Van voorbereidingsuren hebben ze hier niet gehoord: je krijgt alleen uitbetaald voor de lesuren. Ik heb echter voor een les van 3 uur, zeker 2 uur voorbereidingstijd nodig. Dus reken maar uit. Ik heb een free-lance jaarcontract voor een jaar zonder enkele arbeidsvoorwaarden. Na 6 maanden mag je een verzoek doen om onbetaald verlof op te nemen. Na 9 maanden mag jee een verzoek doen om een semester (is hier 12 weken, een trimester dus) niet ingeroosterd te worden.

Eergisteren was ik om 21.30 uur klaar met voorbereiden voor de les die dag erop, toen CDI vrolijk belde dat ik een andere les moest voorbereiden (dus, op internet opzoeken welk materiaal, de cd luisteren voor de luistertoets, en de les voorbereiden). Besloot om half 12 dat het wel leuk was geweest voor die dag.

Toch zegt bijna iedereen die al eerder in Korea heeft lesgegeven, dat dit HET instituut is om voor te werken. I don't know why!!!!!

'k Word dus effe helemaal niet blij van CDI. Maarja, beginnen met een nieuwe job is altijd lastig en vergt veel energie (nieuwe werkwijze, nieuwe collega's, nieuwe lokatie). Als ik eerlijk ben, zou ik het liefst morgen al stoppen. Vandaar het gevoel dat "het" nu pas is begonnen. Moet manieren verzinnen om dit onder de knie te krijgen zodat ik er met plezier heen ga en niet met tegenzin. 'T is natuurlijk allemaal relatief, waar gaat het nou helemaal om? Het is maar werk, toch? Het is alleen zo, dat het lang geleden is dat ik het gevoel had iets niet onder de knie te kunnen krijgen/mezelf eigen te maken. Nouja, nog maar even afwachten. Stoppen kan altijd nog....