Een eigen huis(je) en een studiebeurs!

Maandag 29 augustus: een woning gevonden!

Gisteren de hele dag met m'n moeder op stap geweest om woningen in Seoul te bekijken. Vol goede moed begonnen om 9 uur 's ochtends maar aangekomen in Seoul vanuit Inchon bleek er geen plan te zijn. M.a.w. er was niet bedacht waar we heen zouden gaan, welke makelaars we konden bellen, welke etages we zouden bekijken. Voor een super-control-freak als ik is dat een ondenkbare en bijna onverteerbare situatie. Maar ook dit was weer een kwestie van slikken en aanpassen. Het zoeken naar een woning in Seoul verloopt namelijk als volgt (althans, voor zover ik nu heb meegemaakt):

• je zoekt een stadsbuurt uit waar je wilt wonen
• je gaat daar met de metro heen
• dan sta je op straat en ga je zoeken naar makelaars (zitten op elke hoek van de straat)
• vervolgens bekijk je meteen de woning van keuze (is vaak op loopafstand van de makelaar)
• en als het bevalt teken je een contract

Enige voorbereidingen van tevoren zijn dus niet strikt noodzakelijk en op deze manier kwamen we uit bij een makelaar in het stadsdeel "Sodaemun". Niet eerste keuze maar toch wel heel leuke buurt. Nadat mn moeder eerst een uurtje met de makelaar (een oud vrouwtje van boven de 65) had gekletst (geen idee waarover!), kwam de makelaar er achter dat ze op nog geen 100 meter van haar kantoor nog wel een woning had.

Bleek een erg leuke etage met balkonnetje, schoon en mooi. Niet groot, maar voor Seoul-begrippen wel aardig ruim. Enige probleem was dat er nog mensen in wonen, maar mij werd verteld: "zeg maar wanneer je erin wilt, dan moeten zij er uit". "Okay, maar als ik er nu volgende week al in wil?"."Geen probleem, volgende week gaan zij er dan uit, krijg je nieuw behang en maken we het schoon en kunnen jullie erin." Hm, dit gaat wel erg soepeltjes....

Dinsdag 31 augustus: huurcontract getekend en een studiebeurs!

Vanochtend weer vroeg naar Seoul vertrokken. Eerst naar INKAS (International organization for Korean Adoptees) geweest. Hier had men het goede nieuws dat ik alsnog een studiebeurs voor Yonsei University kan krijgen. Dwz dat ik circa 80% van het betaalde collegeld voor het 1e semester alsnog terugkrijg (totale collegeld voor een semester van 10 weken is hier circa 1200 euro). Dus dat was een leuke meevaller. Als tegenprestatie moet ik 10 weken vrijwilligerswerk doen. Dwz 2 uur per week op een peuterschool voor achterstandskinderen met hen spelen en een beetje Engels praten (voor zover dat met peuters mogelijk is). Het vrijwilligerswerk begint al volgende week, morgen hoor ik welke school het is. Veel zin in!

Daarna naar GOAL geweest (Global Overseas Adoptees L...?). Ook een organisatie die geadopteerden ondersteunt in hun terugkeer naar Korea. Hier konden we veel vragen stellen over visum, verzekering en details over huurcontract. Daarnaast hadden ze een vrijwilliger geregeld (Sang Min, die Engels praat) die mee ging om nog een keer naar de woning te kijken.

's Middags dus weer naar de etage wezen kijken samen met Nikai, omma(=moeder), imo (=tante) en Sang Min. Ook Nikai vond de etage leuk, en dus huppekee een huurcontract getekend met de Koreaanse slag (= getekend zonder ook maar een woord te hebben begrepen van de inhoud, want het contract was uiteraard in het Koreaans).

Er wonen nu nog mensen in, maar die moeten er zondag uit. Maandag gaan ze het schoonmaken en komt er nog nieuw behang op. Dinsdag krijgen we de sleutel (als het internationaal bankverkeer een beetje meewerkt tenminste...). Woensdag komt de scheepvracht aan. Al met al een sterk staaltje logistiek :-)

Kan nog bijna niet geloven dat we volgende week al zelfstandig in Seoul wonen. Nu nog hopen dat alles goed gaat met het betalen van de borg aangezien m'n koreaanse banksaldo 0 Won is en het dus allemaal nog vanuit Nederland moet worden overgemaakt. De sleutels worden namelijk echt pas overhandigd als de borg is betaald.

Foto's volgen uiteraard snel!

Happy birthday!

28 worden is op zich al erg genoeg voor mensen die liever de rest van hun leven 26 blijven. Maar in Korea is het nog een tandje erger, hier ben ik vandaag 29 geworden. Wat een feest, maak me
blij met nog 2 ipv 1 jaar erbij.....
Zaterdagavond kreeg ik een nachtje slapen in het Hyatt hotel in Seoul kado van Nikai. Samen met Bo Young en haar nieuwe vriendje hebben we heerlijk gegeten op het terras van het hotel bij het zwembad (ongeveer 10 gamba's gegeten, word je al jaloers Eva?) en daarna naar de nachtclub in de kelder geweest. Het was zo'n nachtclub waar vrouwen proberen een rijke koreaanse man aan de haak te slaan zodat ze de rest van hun leven geen (geld)zorgen meer hebben. Kijken en bekeken worden. Veel mooie mensen, maar ik vond het ook nogal iets triests hebben. Maar de man-vrouw verhouding in Korea is toch nog wel erg ouderwets, dus ergens is het ook wel enigzins te begrijpen. Ik zou mijn zusje ook een welvarende en leuke vriend toewensen zodat ze kan gaan doen wat ze echt leuk vindt en niet blijft steken in allerlei loze baantjes. Een echte carriere en financiele onafhankelijkheid zijn nog erg ver weg voor haar terwijl ze ook al 24 is.

Maar het was daar superleuk en luxe in het Hyatt. Uitzicht op de bergen en Hanrivier en een heerlijk badje in de kamer. Bo Young heeft weer een nieuw vriendje, nu een soldaat uit het leger. Ze moeten hier maar liefst 2-4 jaar dienstplicht uitzitten! Hij taekwondoot wat af de hele dag op de basis en in het weekend mn zusje ontmoeten. Ze hebben nu een maand verkering (=handje vasthouden).

Momenteel zit ik in Inchon bij mn moeder en zijn er zo'n 5 vrouwen bezig met het bereiden van eten. Vanavond hebben we hier mn verjaardagsetentje, voor mijn moeder speciaal want het is de eerste verjaardag sinds 1981 die ik weer in korea vier. Als ik om het hoekje kijk, zie ik letterlijk bergen met eten en ballonnen. Hoe blijven de vrouwen hier slank, ik weet het niet.....

Vasco en Sun: onwijs bedankt voor het kado wat we bij aankomst meteen kregen. Mijn moeder probeerde uit te leggen van wie het was, maar pas toen Bo Young thuis kwam van werk begrepen we het. De theeset is sowieso erg mooi, en het hele idee was super. we gaan het zeker gebruiken om Nokcha te drinken in ons eigen stulpje!

Waarom ook alweer naar Korea? Waarom naar de smogstad der smogsteden, Seoul? Waarom naar het land waar iedereen uit al zijn porien naar knoflook ruikt? Waarom naar computers waar van die gekke tekens op staan ipv gewone, normale letters?

Enkele vragen die je jezelf stelt als je op Schiphol staat, achterom kijkt en daar je familie en beste vrienden ziet staan zwaaien. Afscheid nemen is dus gewoon niet leuk! Hoe tegek en lief de kadootjes ook zijn waar je mee wordt overladen (kalenders, sieraden, boekjes, kaarten etc.) en hoe mooi de serenades ook zijn die je vriendinnen je toezingen...Tegenstrijdig genoeg heb je, tegelijkertijd, heel veel zin om straks uit te stappen en aan de andere kant van de wereld weer te beginnen.

Na een goede vlucht zonder luchtzakken en brandstoftekorten, zijn we levend aangekomen op Inchon airport (dit in reactie op mailtjes van mensen die zich afvroegen hoe de vlucht was verlopen). Mijn koreaanse moeder was deze keer wel op tijd (dit in tegenstelling tot de voorgaande 3 aankomsten, waar ik na landing nog zo'n 1 a 1,5 uur moest wachten totdat ze op het vliegveld verscheen). Dus dat liep gesmeerd.

Na een heerlijk koreaans maaltje en een heerlijke nacht (niet dus), bedachten we dat het een goed idee zou zijn om de volgende dag meteen naar Seoul te gaan en daar met mijn tante en moeder naar appartementjes te gaan kijken. Dat was wat optimistisch. Met een vette jetlag en en temperatuur van 26 graden (is dus zowat een jaargetijde verschil met Nederland waar het weer volgens mij nog steeds in de herfststand verkeert) en een giga communicatiebarriere naar appartementen zoeken is vrij vermoeiend. O nee, ik moet zeggen, een echte uitdaging!

En hoewel je het al 1000x in the lonely planet hebt gelezen, blijkt het koreaanse JA soms toch echt gewoon NEE te betekenen. Voorbeeld: "tante, gaan we nu in Sinchon (= wijk waar we willen wonen) huizen kijken?" Jahoor, deze 4 huizen (uitgezocht op internet) zijn in Sinchon". Aangekomen blijkt echter dat we in een andere stadswijk zijn en er in Sinchon amper huizen zijn zoals wij ze zoeken. Ander voorbeeld:"is het echt niet moeilijk om een woning in Seoul te vinden?" "Neehoor, er is heel veel beschikbaar, dus erg makkelijk". Echter, na nog een paar rondjes internet en wat bezoeken aan makelaars, moeten we dit toch ietsjepietsje bijstellen.

Maar we blijven uiteraard optimistisch! Morgen gaan we in aangrenzende wijken van Sinchon woningen bekijken. Het grote voordeel is de snelheid waarmee je hier zaken kunt regelen: meubels kun je bestellen en worden binnen 3 dagen bezorgd, de meeste woningen staan al leeg en kun je meteen betrekken en de algemene kosten voor levensonderhoud zijn hier toch echt wel lager dan in Amsterdam. Kortom:

I LOVE SEOUL!

Voor het thuisfront

Lief thuisfront,

Het is momenteel 16 graden in Amsterdam/32 graden in Seoul. Nog 12 dagen en dan kan ik gelukkig nog een paar weken van de Koreaanse zomer genieten. De spullen zijn onderweg, het aftellen van dagen is nu toch wel begonnen. Op deze pagina zal ik af en toe laten weten of en hoe het leven in Korea bevalt. Schroom niet om een comment te geven (maar wel enigzins beschaafd, dames uit Amsterdam, mijn familieleden lezen dit wellicht ook!). 'k Ben zelf nog niet helemaal thuis in het onderhouden van een weblog, dus als een en ander er af en toe een beetje typisch uitziet qua layout, moet je er maar ff doorheen kijken!

Nachtje Parijs!

Hoeveel moeite kan het kosten om van Amsterdam naar Parijs te komen? Terwijl we (Juud en ik) al in de Thalys staan en ons afvragen wat onze plaatsnummers zijn, maken we de 2e kapitale blunder: we vragen het de conducteur. Nadat hij heeft toegelicht dat we uberhaupt geen kaartjes hebben, maar slechts een print van de boeking van de kaartjes (= de 1e blunder), de trein binnen 2 minuten weggaat en we dus geen tijd meer hebben om naar het loket te gaan, moeten we concluderen dat we niet van hem meemogen. Vol optimisme besluiten we een treinkaartje voor de volgende Thalys te kopen, o jammer, dit was de laatste voor vandaag. Wilt u naar Brussel, dat kan hoor, er is echter geen aansluiting naar Parijs. Okay, we blijven optimistisch en nemen de trein naar Schiphol. Waar een wil is, is een weg of zoiets. Sure, ook hier is de laatste vlucht al vertrokken. Om een lang verhaal iets in te korten, uiteindelijk werden we zaterdagmiddag rond 12 uur herenigd met onze liefste vriendinnen in Hotel Moderna. Na een uitgebreide lunch chez Paul (Franse variant van Bakker Bart), neemt reisleidster Kool ons mee voor een stadswandeling. Hoewel niet iedereen even braaf de "hier links en dan daar rechts" opvolgde en sommige mensen meer geinteresseerd waren in de winkels dan in de historische gebouwen, was het toch een erg geslaagde expeditie van de binnenstad. Hoewel we natuurlijk niet naar Paris waren gekomen voor de Eiffeltoren en de Sacre Coeur ("ze waren ademloos"), maar voor de vele (afwezige) Franse Beau's, konden we de verleiding toch niet weerstaan om nog wat geijkte plaatjes te schieten (Gezichtsuitdrukking "Verliefd" bij de Eiffeltoren en "Verbaasd" bij de Sacre Coeur voor de kenners). Helaas voor de vrijgezellen onder ons, was er weinig Frans schoon te bewonderen, zelfs niet in de metro. Al met al was het weer een gezellige onderneming, zijn we geinspireerd om ooit echt goed Frans te praten (hoewel nog steeds niemand weet wat "lelijk" in het Frans is) en volgend jaar nog een keer terug te komen voor een wat meer culturele tour (ze zeggen dat het Louvre bijvoorbeeld erg mooi is).