Mijn identiteit

Heb in Nederland nooit echt geworsteld met de combi van een Koreaans uiterlijk, overwegend Nederlands innerlijk en enigzins Noord-Hollands accent. Natuurlijk leverde wonen in de Bos & Lommer dagelijkse scheldpartijtjes van vooral Marokkanen op maar echt heel, heel irritant is het nooit geweest.

De meeste mensen in m'n directe omgeving besteden er ook geen extra gedachte aan, het was allemaal nogal vanzelfsprekend. Ik weet nog wel dat als mijn broers vrienden meenamen naar huis, ze altijd nadrukkelijk zeiden "dit is m'n zusje" wat dan verder ook altijd zonder andere vragen gewoon werd opgepikt.

Waar moest dit verhaal ook alweer heen leiden? Ja, identiteit dus.

Hier in Korea hebben sommige mensen waar ik mee moet werken nu (lees KOREAANSE MANNEN) nogal moeite (lees: ZE KUNNEN HET MAAR NAUWELIJKS BEHAPPEN / ACCEPTEREN) dat ik er Koreaans uitzie, maar geen Koreaans spreek, nog vrij jong ben, Engels praat en vrouw ben.

Enkele weken geleden een afspraak met een grafisch design bureau met m'n baas, Richard, een grote blanke Canadees. Na de financiele afspraken te zijn doorgegaan, zegt hij duidelijk: alle verdere zaken moeten jullie met Mi Hee doornemen. Ik teken alleen nog het contract.
Na afloop worden handen geschud, niet met mij, en wordt ik vriendelijk bedankt voor de koffie (niet door mij gemaakt of aangeboden). Richard zegt nadrukkelijk nog eens dat ze mij moeten contacteren voor verdere zaken en dat hij de koffie heeft gezet. De boodschap komt min of meer wel over maar de Koreanen trekken een wat onbegrijpelijk gezicht.

Diezelfde week ga ik naar hun kantoor om onze huisstijl, website, brochure etc. te bespreken. Er moeten wat besluiten worden gemaakt over de designs en elke keer als ik duidelijk aangeef wat ik wil, is de reactie steevast: misschien moet je dit toch eerst met je ceo doornemen. Wat? Ben je doof? Nee, dit gaat het worden. Hij weer: dit is wel belangrijk hoor, ik denk dat je beter nog even zou moeten wachten met beslissen en eerst overleggen. Nee gast, misschien moet jij je oren laten uitspuiten en accepteren dat ik, jouw klant, een jonge Koreaanse/Nederlandse ben.

Enigzins vermoeiend maar ik verbaas me vooral over m'n eigen gebrek aan cultureel inzicht. Natuurlijk weet je dat de man/vrouw verhoudingen op de werkvloer hier nog niet helemaal zijn oals in NL, maar als je dan daadwerkelijk in bepaalde situaties zit, is het toch nog wel ff slikken.

Ben vorige week begonnen met het geven van een training "Improving Business Communication Skills" bij een grote bank in Chonggak. De HR assistent manager daar ontmoet om wat dingen over het programma door te nemen en ook hier werd weer duidelijk dat Koreaanse, oudere mannen 'wat moeite' hebben met mijn identiteit. Geheel uit het niets kwamen dan weer de vragen over m'n afkomst. En toen ik zei geen Koreaans te spreken (is wat makkelijker dan zeggen dat je het enigzins praat, want dan zouden ze denken dat ik Koreaans ben en ze willen per se buitenlanders voor die training) bleef ie maar pushen dat ik Koreaans moest praten. En ondertussen gaf ie nog wat subtiele hints dat deel van de training interactie met buitenlanders was en hij vroeg zich af of ik wel buitenlands genoef was...

De rest van m'n RGN collega's is blank, van middelbare leeftijd en boven de 1,80 meter lang. Heb ook al meegemaakt dat Koreanen denken dat ik Engels praat om interessant te doen, zelfs als ik aangeef dat mijn Koreaans niet toereikend is.

Ja, een uitdaging is het wel en op gezette tijden wel een enigzins vermoeiende uitdaging....