Omkoperij?

Ongeveer een maand geleden stond de moeder van Yaejin, een 6-jarige, in de klas. Ze had een briefje en een kadootje bij zich. Yaejin is in mei begonnen met Engelse les en kan nu al woorden en zinnen lezen (ze gaat nog naar een kleuterschool).

Het briefje was in het Koreaans en de moeder legde uit dat ze me wilde bedanken. Met het briefje kwam ook een lingeriesetje, zorgvuldig uitgekozen en ik moest het meteen uitpakken.

Een week later, op de dag dat Yaejin een klein testje zou doen, belde haar moeder dat ze voor ons allemaal lunch zou laten bezorgen. Om 1 uur stond de hele tafel vol met pizzas en salades.

Ik begon me ondertussen wat opgelaten te voelen, maar meer dan nog eens dankjewel zeggen kon ik toch niet doen. Of wel?????

Diezelfde dag zit ik met Mikang ergens te eten. Naast ons zit een tafel met twee moeders, twee dochters van rond de 12 jaar oud en twee leraren. Ik vraag Mikang of het gebruikelijk is om zo samen te eten. Ja, zegt ze, op deze manier proberen ouders docenten gunstig te stemmen danwel om te kopen. Ah, okay.

Op middelbare scholen blijken er hele oudercommittees te worden samengesteld om kado's te kopen voor docenten bij speciale gelegenheden. Aangezien er geen contact geld meer mag worden gegeven, worden er nu allerlei creatieve manieren verzonnen zoals zelfgebakken taarten met daarin een envelop met geld.

Ik denk nog eens aan Yaejin en wil me niet eens afvragen of er een andere reden dan dank achter haar moeder d'r gulheid zat.