Ter illustratie wat luchtige en wat serieuze overpeinzingen die me zoal bezighouden....
Luchtige overpeinzingen
- Waarom is een rol kimpab (in A-dam sushi) in Korea slechts 70 eurocent terwijl je in Amsterdam bij de Japanse toko op de nieuwmarkt circa 8 euro moet betalen voor dezelfde hoeveelheid?
- Waarom kan ik hier 's ochtends met moeite m'n bed uitkomen terwijl ik daar in NL nooit last van had?
- Hoe kan het dat er ook hier 4 seizoenen zijn, maar in tegenstelling tot NL er geen geleidelijke overgang tussen zit (m.a.w. de temperatuur is hier in 3 dagen tijd met 10 graden gedaald. Ik wist niet wat me overkwam!)?
- Waarom rijden de vrouwelijke buschauffeurs in Seoul zoveel beter dan de mannelijke?
- Waarom ruiken mijn Chineze klasgenoten altijd naar voedsel (erg "hinderlijk" als je zij aan zij zit en je buurman ruikt om 9 uur 's ochtends al naar knoflook)
- Hoe is het mogelijk dat op de Koreaanse tv nog meer onzin te zien is dan op de NL tv? (ter illustratie: tv programma waarin pubers die op dezelfde middelbare school zitten de gelegenheid hebben om voor de camera elkaar uit te schelden)
- Lijk ik op een japanse? (dit gezien het feit dat al meermalen taxichauffeurs "sayanaro" zeggen als ik uitstap)
Ondertussen zijn ook mijn ideeen over adoptie wel iets veranderd. Nu ik meer en meer geadopteerden ken en spreek die hier weer terug zijn, besef ik steeds meer hoe onnatuurlijk het is om een baby/kind uit zijn natuurlijke omgeving te halen en in een geheel vreemde omgeving te laten opgroeien (hoe goed dat ook kan uitpakken). Alle geadopteerden hebben in meer of mindere mate toch wel een tikje meegekregen, de een worstelt er meer mee dan de ander.
Ik kom er ook achter dat ik mezelf gelukkig mag prijzen met mijn Koreaanse familie en de hele hereniging en de openheid daarover. Hoe frusterend is het als je biologische familie op het tweede gezicht toch niet zo open, hartelijk etc. is als je dacht? In mijn geval was de timing perfect, van beide kanten was er de wil om tijd en energie te steken in het opbouwen van een relatie. Hoe erg moet het zijn als je voor jezelf hebt besloten dat de tijd rijp is, en er dan in Korea achter komt dat het gevoel niet even sterk is bij je biologische familie....
En nee, ik ben niet depressief, heb ook geen dip. Maar zoals gezegd, onthechting uit je normale omgeving confronteert je met heel andere vragen. Mij althans....En ik weet het, soms helpt het niet om alles te overdenken en uit te pluizen. Soms moet je gewoon je verstand op NUL zetten en elke dag met voldoening (be)leven.
Toch is er een soort van (kleine, niet pikzwarte) leegte waarvan ik niet weet hoe die te vervullen......
5 comments:
Hai,
Peins peins, hier is het weer de tijd van marsepein. Hmmmm.
Het wordt vast wel duidelijk of niet. Je bent nog maar kort daar, dus misschien wordt die leegte vanzelf opgevuld. of die blijft over voor de mensen die je mist en de kleine leuke dingen in NL. En als je hier bent heb je dat weer met Korea.
Enne ja, adoptie is idd niet zo eenvoudig als mensen denken.
Ik hoop dat ik in feb het gaatje een beetje kan vullen. (klinkt beetje vies) hihi
doei
Oh, (loos bericht)
Ik weet waarom je moe bent. Je komt laat thuis van werk, je bent de hele dag met een vreemde taal bezig dat je veel moeite kost, zelfs een intilligent meisje zoals jij wordt daar moe van, en ja allemaal nieuwe ervaringen waaronder emotionele (of niet) en daar wordt je moe van.
Wordt vanzelf beter. ZEg es, wat voor blaadjes heb je allemala gehad en van welke maanden. Wilde je ook sturen, maar dacht zal effe vragen ivm dubbele krijgen.
spreek je snel!!
Jeetje Mi, soms zou het toch wel heel lekker zijn om even te kletsen en dit soort dingen door te nemen.
Misschien dat ik maandag even in m'n pauze naar Eva kan gaan om bij te kletsen?
Wil je graag spreken!!
Eigenlijk gek dat je normaal geen tijd hebt om over dit soort essentiele dingen na te denken. Ik heb 't ook altijd als ik op vakantie ben, net als die lieve Judith. Ga ik overwegen wie ook alweer mijn vrienden zijn en in wie ik tijd wil investeren (want zoveel tijd heb je niet, dus je moet je beschikbare tijd wel investeren in de mensen die het belangrijkst voor je zijn en niet verspillen aan so-called friends waar je eigenlijk niet zoveel mee hebt, ik noem geen namen). Kom altijd wel weer op jullie uit hoor girlies! :-)
Nou, Mi verder ben ik het ook met Joyce eens (ik waai weer met alle winden, euh ik moet ineens aan yoga denken, mee). Laten we snel weer live contacten!!!
Veel liefde,
Eef
Hoi Mi Hee,
Wij kunnen natuurlijk wel solidair meepeinzen aan deze kant van de wereld, en dat doen we dan ook. Goede raad, ongevraagd advies en weinige subtiele wise-cracks zullen we maar verder achterwege laten (ik heb er nog wel een stuk of 20, maar niet voor publicatie). Ter afleiding hier (klik op mijn naam) deel 4 van mijn eigen reisverslag naar het onbekende, waarbij ik de confrontatie met mezelf to het einde heb weten uit te stellen (maar helamaal lukt dat natuurlijk nooit)
Piet
Post a Comment