Nu begint het pas...

Natuurlijk hebben we in een maand tijd al veel "bereikt", eigenlijk zo'n beetje alles wat op de "lijst" stond. Toch voelt het alsof het nu pas echt begint....

Afgelopen week was best wel zwaar en ik ben redelijk gestressed geraakt van het werk en alles eromheen. Gisteravond tot 19.00 uur ingevallen voor iemand op werk, was om 20.00 uur bij ons metrostation. Het goot van de lucht en geen taxi te bekennen (vanaf metro nog zo'n 10 minuten lopen naar ons huis). Paraplu's waren overal uitverkocht en ik zag er zo verzopen uit dat een vreemde vrouw naast me kwam staan met haar paraplu. Thuis aangekomen echt sjacherijnig (was ik in NL ook wel eens, dus da's nog niet echt bijzonder).

Als ik er echt over nadenk waardoor ik nu effe niet zo happy ben, komt dat door het werk. De kinderen zijn leuk (heb al veel leuke kids ontmoet na het monstertje op m'n eerste dag) en onderwijs zal wel altijd iets blijven wat me aanspreekt. Het is vooral de werkwijze die gehanteerd wordt bij CDI waar ik mee worstel. Het lijkt alsof ze al het mogelijke hebben verzonnen om een zo groot mogelijke druk op je uit te oefenen (en ik heb het echt niet nodig, ben gemotiveerd genoeg om er wat van te maken).

Ter illustratie:
Gisteren was ik een half uur te laat met het online invullen van de presentie van de klas. Dan gaat er automatisch een sms naar de ouders, die op hun beurt meteen CDI bellen om te vragen wat er aan de hand is. Beginnersfoutje, kan gebeuren, toch? Maar niet hier! Kreeg gelijk meegedeeld dat ik dit zorgvuldiger moet doen.

Van voorbereidingsuren hebben ze hier niet gehoord: je krijgt alleen uitbetaald voor de lesuren. Ik heb echter voor een les van 3 uur, zeker 2 uur voorbereidingstijd nodig. Dus reken maar uit. Ik heb een free-lance jaarcontract voor een jaar zonder enkele arbeidsvoorwaarden. Na 6 maanden mag je een verzoek doen om onbetaald verlof op te nemen. Na 9 maanden mag jee een verzoek doen om een semester (is hier 12 weken, een trimester dus) niet ingeroosterd te worden.

Eergisteren was ik om 21.30 uur klaar met voorbereiden voor de les die dag erop, toen CDI vrolijk belde dat ik een andere les moest voorbereiden (dus, op internet opzoeken welk materiaal, de cd luisteren voor de luistertoets, en de les voorbereiden). Besloot om half 12 dat het wel leuk was geweest voor die dag.

Toch zegt bijna iedereen die al eerder in Korea heeft lesgegeven, dat dit HET instituut is om voor te werken. I don't know why!!!!!

'k Word dus effe helemaal niet blij van CDI. Maarja, beginnen met een nieuwe job is altijd lastig en vergt veel energie (nieuwe werkwijze, nieuwe collega's, nieuwe lokatie). Als ik eerlijk ben, zou ik het liefst morgen al stoppen. Vandaar het gevoel dat "het" nu pas is begonnen. Moet manieren verzinnen om dit onder de knie te krijgen zodat ik er met plezier heen ga en niet met tegenzin. 'T is natuurlijk allemaal relatief, waar gaat het nou helemaal om? Het is maar werk, toch? Het is alleen zo, dat het lang geleden is dat ik het gevoel had iets niet onder de knie te kunnen krijgen/mezelf eigen te maken. Nouja, nog maar even afwachten. Stoppen kan altijd nog....