Just a normal day...

7.30: Wekker gaat af, nog steeds moeite om op te staan. Kan toch niet meer blijven volhouden dat het de jetlag is...

8.10: Wachten op de bus voor het Hilton hotel, onze bushalte. Tijdens elke busrit blijf ik me afvragen of de busmaatschappij bij het in dienst nemen van chauffeurs echt let op de volgende vereisten: asociaal rijgedrag, zoveel mogelijk toeteren, zo onvriendelijk mogelijk doen tegen passagiers en zoveel mogelijk passagiers laten vallen/struikelen tijdens de busrit door het constante remmen-gas-abrupt remmen- weer gas- nog abrupter remmen etc.

8.55: Aangekomen bij mjin klaslokaal. Ik probeer me weer in het piepkleine bankje met tafeltje te wurmen. Ik ben en blijf een OLIFANT in vergelijking met de Japanse meisjes in mijn klas (ik ben ook de enige die tijdens pauzes wat eet en drinkt...). Vier uurtjes Koreaanse drill beginnen weer. Het gaat nu toch wel erg snel, de testjes en het huiswerk nemen toe en bij enkele van mijn medeklasgenoten beginnen de eerste sporen van "paniek" te komen.

13.00: Samen met Albert, een Koreaan die met zijn ouders in Amerika heeft gewoond, de bus naar Ilsan pakken. Albert reist elke ochtend 1,5 uur naar Yonsei, vervolgens 1 uur naar Ilsan om te werken (hij is een collega van mij). Hij werkt elke dag tot 22.00 uur en is dan om 23.30 weer thuis. Ik mag dus niet klagen. Albert woont bij zijn koreaanse tante en neven en leeft daar volgens koreaanse tradities. Van zijn eerste paycheck moest ie, volledig volgens traditie, ondergoed voor zijn tante kopen. Raar, beetje pervers zelfs, haha...

14.00: Aangekomen in Ilsan. De stad waar alle gepensioneerde Seoulites wonen en jonge gezinnen met kinderen. Het is een nieuwe, schone en ruime stad. Snel even naar de kimpab (=koreaanse sushi) shop om wat eten te kopen en dan door naar CDI. Lessen voorbereiden en effe van de kimpab genieten. De ajoema (=mevrouw) van de kimpab winkel begint me al te herkennen en rolt trouw een sushirol met tonijn en zonder mayo in elkaar (variant op patatje oorlog zonder mayo).

16.00: Eerste klas begint. Ik leer de kinderen steeds beter kennen. Micheal, 11 jaar, vreest elke les voor slechte cijfers, ik vermoed dat zijn ouders lijfelijk 'geweld' gebruiken indien hij lager dan een C- scoort. De druk zit er dus behoorlijk op. Ik krijg steeds meer medelijden met Koreaanse kinderen. Het belang van educatie wordt hier soms een beetje overdreven.

19.00: Tweede klas is gecancelled. Dus lekker naar huis (maar mooi geen compensatie voor de voorbereidingsuren!). Eun-Kyung, de branch manager, komt me eerst nog even vertellen dat ze naar de video-opnamen van mijn lessen heeft gekeken en dat ik absoluut niet mag zitten of tegen tafels aan mag LEUNEN (dus niet eens erop zitten) tijdens de les. Argh, waar kan een mens zich druk om maken? Verder nog wat inhoudelijke opmerkingen waar ik het totaal niet mee eens ben, maargoed, ik knik braaf Ja en Amen.

19.30: In de metro effe mijn huiswerk voor Yonsei bekijken. En wat sms-berichtjes sturen naar mijn familie. Bo Young verhuist zaterdag ook naar Seoul, ze gaat bij mijn tante werken op kantoor. Mijn moeder ziet het niet zo zitten, ze kan niet zo goed tegen stilte denk ik.

20.30: Thuis wat eten en nog een beetje studeren.

23.30: Slapen!