(Vrijwilligers) Werk!

Gisteren op sollicitatiegesprek bij CDI, Chungdahm Institute. Dit is een vrij groot en nieuw onderwijsinstituut voor Engels in Seoul. Na een interview moest ik een essay schrijven over ofwel bio-industrie ofwel de doodstraf. Wat een keuze, nou over de doodstraf dan maar.

De resultaten waren goed genoeg en er lag meteen een contract voor m'n neus om te tekenen. Dat heb ik maar gedaan (het contract was dit keer in het Engels). Ik heb wel een goed gevoel over deze organisatie, ziet er professioneel uit. Dit in tegenstelling tot vele andere Engelse taalinstituten in Seoul waar men niet altijd even goed wordt behandeld en het didactisch ook niet altijd een kunstwerkje is ("hier heb je een tekstboek, ga maar voor de klas staan").

Engels lesgeven is hier baan nr. 1 voor buitenlanders. De meeste komen uit Amerika om hier snel wat geld te scoren voor weinig uurtjes werk en te feesten. Zij maken vaak niet eens een jaarcontract vol. De vraag naar Engelse leraren is echter zo groot, dat daar gewoon genoegen mee wordt genomen.

Eerst moet ik nog een training doorlopen van een paar dagen. Als dat goed gaat, begin ik eind september met werken. Maar het kan ook nog mis gaan en dan word ik meteen weer ontslagen zonder een dag te hebben gewerkt!

Toevallig heeft CDI net een vestiging geopend in mijn stadsdeel, dus niet al te veel reistijd. Dat kan ook niet anders want m'n eigen studie is dagelijks van 9-13 uur. En het werk is 4 dagen per week van 16-22 uur. Onvoorstelbare tijden voor Nederlandse begrippen, maar ik denk maar zo: de kinderen die Engelse les krijgen, gaan dagelijks eerst van 9-15 naar school en komen daarna nog naar CDI voor extra Engelse les. Dus als het voor iemand zwaar is, is het wel voor hen.

Het salaris is overigens erg riant: voor 24 uur per week krijg ik bij CDI netto circa 1750 euro (geen grap). Dat is dus ongeveer hetzelfde als wat ik bij de UvA verdiende voor 38 uur! En dan zit ik nog in de laagste salarisschaal omdat ik geen native speaker ben en ook geen ervaring heb in Engelse les geven. Sowieso werken er bij CDI alleen maar native speakers en Kyopo's (Koreanen die lang in het buitenland hebben gewoond, bv gestudeerd in Amerika of ivm carriere van hun ouders).

De waarde die ze hier toekennen aan diploma's is erg groot. Ik vermoed dat dat de voornaamste reden is geweest dat ik uberhaupt ben uitgenodigd gisteren. Het is voor het instituut erg belangrijk om richting de (rijke) ouders van de leerlingen te kunnen laten zien dat al hun leraren van universitair niveau zijn en een opleiding in het buitenland hebben genoten. Sommige leraren gaan daarom tussendoor effe snel naar Amerika terug om een MA te halen op het gemakkelijkste gebied (voor hen ondertussen een MA in Education want dan hoeven ze geen stage meer te lopen ivm hun werkervaring in Korea) en komen terug om dan meteen salarisverhoging te vragen.

Ik wacht nu op een telefoontje over de startdatum van de training (die bestaat uit een instructie, workshop, proefles geven en evaluatie). Maar verwacht dat dat volgende week al wel gaat plaatsvinden.

Vrijwilligerswerk
Gisteren in de buurt van Insadong (circa 15 minuten met metro van mijn huis), voor het eerst naar het gezin om vrijwillig Engelse bijles te geven (dit ivm die studiebeurs). Het is een gezin met 2 biologische dochters van mijn leeftijd, 2 geadopteerde jongetjes van 7 en 11 jaar oud. En dan hebben ze nog een neefje in huis van 13 jaar die na het avondeten weer terug gaat naar zijn eigen gezin.

De familie is heel kerkelijk, er staat middenin in het huisje een klein altaar met een portret van Jezus en allerlei prullaria eromheen. Maar ze zijn erg aardig en oprecht, dat moet ook wel als je besluit om Koreaanse kindjes te adopteren in Korea!

Samen met Frank, de vrijwiller die Koreaans spreekt en een beetje Engels, eerst maar peilen wat hun niveau was. Vreselijk slecht, en ook nog eens grote verschillen tussen de 3 jongens. Erg lastig dus, want INKAS (de organisatie die de beurzen verstrekt en je plaatst voor vrijwilligerswerk) verstrekt geen lesmateriaal.

Een andere complicerende factor die men vergeten was te vertellen: het jongste jongetje heeft een spraakgebrek en praat sowieso amper Koreaans (vertel mij dus hoe ik die dan wat Engels moet bijbrengen???) het middelste jongetje heeft ADHD en dus nogal last van concentratieproblemen. Maar het gezin was zo blij dat we er waren (van 6-8 uur, om half 8 stond er weer een feestmaal klaar want leraren worden hier erg hoog gewaardeerd.) dus we doen maar gewoon ons best en gaan voor volgende week kijken of we geschikt lesmateriaal kunnen vinden.