Museum is een groot woord. Het gebouw is in vrij authentieke staat, hoewel dat ook betekent dat er weinig onderhoud wordt gedaan. De vele foto's van slachtoffers, menselijke overblijfselen, verhalen zijn deprimerend. Een zwaar gevoel zinkt in als je een tijdje rondloopt en de borden die aangeven dat je niet mag lachen zijn eigenlijk overbodig. Wat een ellende. Het is zo recent!
Een van de gidsen is een dochter van een van de slachtoffers in S-21. Nu is 40% van de bevolking onder 15 jaar en er zijn amper oudere mensen op straat (ouder dan 45-50). En dan te beseffen dat iedereen die ouder is dan 35 jaar iets heeft opgepikt van de oorlog.
Terwijl we rondliepen, stuitte we op dit achterkamertje. Kregen gelijk kippevel toen we dit zagen: een berg oude kleren van voormalig gevangenen.
De kamers waar men werd ondervraagd waren iets ruimer dan deze met allerlei martelvoorwerpen. Het voelt echt als hel als je daar rondloopt.
Na dit bezoek waren we echt moe door alle indrukken en we besloten ook om niet naar de Killing Fields te gaan. Niet om het te ontwijken maar de reden om dit soort dingen te doen in de eerste plaats is om een indruk te krijgen en niet te vergeten. En S-21 was meer dan voldoende.
Na een lange lunch en veel wijn besloten we toch om wat andere dingen in de stad te bekijken. We hadden de film the Killing Fields gezien voor vertrek en liepen nu langs de Franse ambassade, de rivier en de koninklijke paleizen (erg lelijk na de tempels in Siem Reap te hebben gezien).
Cambodja...Toerisme is de allergrootste bron van inkomsten dus de hotels, bars, spa's zijn er in een grote varieteit (en echt superkwaliteit). We hadden vooraf besloten om low-budget te gaan en te doneren aan de lokale bevolking maar voor de laatste nacht hebben we heerlijk geslapen in dit hotel en een uurtje spa meegepikt.
No comments:
Post a Comment