Tennissen

Het bruine gebouw op de achtergrond is waar ik woon. 'k Hoor al maanden vanaf half 8 'sochtends het geluid van tennisballen maar de drempel was iets te hoog om deze, door voornamelijk oudere Koreaanse mannen bezette tennisbaan, op te stappen. Maar gesterkt door Eva d'r tennislust dan toch maar het veld op. In rok en slippertjes eens informeren of we een keer vrij kunnen spelen....

Mi Hee: kunnen we morgen een uurtje vrijspelen?
Man: ehm, hebben jullie wel goeie schoenen?
Mi Hee: ja, morgen hebben we tenniskleding en goede schoenen.
Man: waarom spelen jullie nu niet even?
Mi Hee: ik kan niet tennissen op teenslippers.

Man haalt een paar sokken en tovert tennisschoenen tevoorschijn (weliswaar 3 maten te groot, maargoed).

Man: speel nu maar even.
Mi Hee: nee, we hebben nu geen tijd, graag morgenochtend. Kan dat?
Man: nee, speel nu eerst maar even, 1o minuutjes.

Ondertussen komen Daan en Joyce in zomerjurkjes de court oplopen. De aanwezige mannen vallen bijna flauw van zoveel onverwacht blond schoon op hun tennisbaan.

Mi Hee: okay, dan spelen we nu en komen morgenochtend weer.

Terwijl Eva en ik een balletje slaan, voel ik de ogen van de Koreanen in m'n rug prikken. M'n slagen worden er niet echt beter van. Uiteindelijk ontkomen we er niet aan: er moet gedubbeld worden. Na elke goeie slag volgt een oprecht "Nice ball" (op z'n koreaans uitgesproken meer "Nai-cu Ball-u").