Over luidruchtige Amerikanen en te grote universiteiten

Beetje bij beetje begint het besef te komen dat het een echte werkelijkheid wordt: het is geen vakantie, er is geen terugdatum. ik blijf voorlopig nog in Korea!

Weplannen elke dag iets dat geregeld moet worden, en elke dag iets geregeld krijgen, voelt als een kleine overwinning. Ondertussen zijn ook de verhuisdozen die we vlak voor vertrek nog per post moesten versturen, ook aangekomen. Dus alle computeronderdelen, stekkers en opladers en uiteraard ook het scrabble en de boeddha (van Robert) en Yogiman (van Karin) zijn gearriveerd.

Heb gisteren de Yonsei universiteit bezocht. Dat was even een zwaar onderschatte onderneming! In een zwaar benauwde en klamme weersomstandigheid (circa 30 graden hier), stond ik bij de hoofdingang. Links het gebouw van de Boston Consulting Group die al zo groot is als het hoofdgebouw van de VU. Rechts drie tennisbanen. Met een plattegrond zoeken naar de Faculteit voor Koreaanse taal en cultuur. Berg op en af en op en af, want de campus ligt in een park. Na een bergbeklimming van 25 minuten dan eindelijk bezweet aangekomen. De Yonsei czmpus is erg indrukwekkend, ik vraag me af hoe ik hier ooit m'n weg ga vinden (Jan de R.: ook hier is de opvang van buitenlandse studenten nog niet echt tiptop. Je krijgt een plattegrond en brochure in je handen en een datum wanneer je lessen beginnen. Geen rondleiding of iets dergelijks.).

Tussendoor pasfoto's laten maken voor het visum: alles wordt hier standaard gefotoshopt dus ik zie er erg mooi uit, haha. Ongevraagd worden je tanden gewit en is het litteken op m'n neus niet meer te zien. Ook ongevraagd is m'n huidskleur een tintje lichter geworden....

's Avonds om half 7 naar een bijeenkomst ivm het vrijwilligerswerk voor de studiebeurs. Aanwezig waren vooral veel Amerikaanse meisjes, wij en nog een Duitse jongen. De scholen waar les moet worden gegeven, moesten ter plekke worden verdeeld. Dit leidde tot grote chaos want niemand wil natuurlijk verbannen worden tot een schooltje zover weg van het centrum van Seoul dat je je bijna in Japan waant. De Amerikanen hadden dit al snel door en begonnen kriskras al te schreeuwen bij welke school ze geplaatst wilden worden. Erg irritant! Wij, bescheiden West-Europeanen, waren enigzins beduusd maar ik kwam er nog goed van af. Nikai en Benjamin, de Duitser, kregen het uiteindelijk voor elkaar om pas in de winter les te geven ter compensatie van hun studiebeurs.

Volgende week donderdag van 6-8 uur moet ik naar een gezin met 3 geadopteerde Koreaanse kinderen. Samen met een vrijwilliger van INKAS, gaan we hen 10 weken proberen te vermaken. Het is een groot voordeel om in een gezin te werken ipv een school met klassen van 30 krijsende koters. Heb er veel zin in...Na de bijeenkomst zijn we nog wat wezen drinken met wat mensen, en om 12 uur waren we weer terug in Inchon.

Hoe is het in Nederland?